Angielska grupa powstała w 1980 w Maidstone. Na początku przez skład przewinął się bębniarz Clive Burr, znany potem z Iron Maiden, Elixir czy Praying Mantis. W początkach mody na NWOBHM, muzyków skusiła oferta niezbyt lukratywnego kontraktu i spontanicznie podpisali oni kontrakt z wytwórnią RCA Records. Postawieni przed koniecznością nagrania albumu, formacja sięgnęła (zapożyczyła) każdy banał z leksykonu "Jak Napisać Utwór Hard Rockowy Od Podstaw"). Zapewne jakieś utalentowane chłopaki wykrzesaliby więcej z tych kompozycji, ale Alkatrazz przedstawił jakby jeden dłuższy numer, niewykraczający poza przeciętność. W rezultacie debiut rozczarowywał pod wieloma aspektami. Przede wszystkim nie był to heavy metal, a przeciętny hard rock. Pół biedy, kiedy kwartet podrabiał UFO z czasów Nowhere To Run (Rockin' High, Crazy Dancer) - znacznie gorzej działo się, kiedy sięgano po komercyjne elementy Bad Company i Foreigner (Maybe Tomorrow, Give It All Away, You And The Night). Wokal Australijczyka Pinkney'a był nijaki, gitara zbyt powściągliwa, perkusista zdawał się walić w otwarte pojemniki z farbą, chórki nasuwały skojarzenia z barami karaoke, teksty były dość infantylne, a brzmieniowo całość sprawiała wrażenie nagranej na przenośnym magnetofonie kasetowym. Zupełnie nieoczekiwanie na sam koniec grupa przedstawiła heavymetalowy galopujący Run Wild, sprawiający wrażenie jakiejś pozostałości z najwcześniejszych lat działalności.
[2] był jeszcze gorszy i wprowadzał radiowo-rockowy klimat z amerykańskimi wpływami. Utworów w stylu Blinded, Think It Over czy przeróbka Fandango Blame It On The Night ciężko było słuchać bez zażenowania. W AOR-owym Miles Away wykorzystano tenorowy saksofon Mela Collinsa i klawisze gościnnie występującego Josepha Juliana, Half Way There nieudanie podchodził do bluesa, a reszta podpadała pod jakiś mix rock'n'rolla i pop-rocka. Pewnym wyjątkiem był żwawszy Communication z dodatkowymi efektami dźwiękowymi. Alkatrazz promowali materiał na trasie z Tygers Of Pan Tang i Magnum, ale publiczność przyjmowała ich niezwykle chłodno. W 1982 ukazała się nieoficjalna EP-ka BBC Radio, a w 1983 zespół rozpadł się.