Francuski zespół powstały w 2007 w Avinionie. Nazwę zaczerpnięto od utworu norweskiej Tristanii z 1998. Zadebiutował serią demówek (niektóre źródła podają błędnie część z nich jako EP-ki): "Ambrosia" w 2007, "Les Promesses De L'aube" w 2008, "Elégies Aux Ames Perdues" w 2009 i "Moonflower" w 2011. Składankowy [1] zawierał odpowiednio nagrania z drugiej i trzeciej z nich. W końcu w grudniu 2012 udało się wydać pełnoprawny album, nakładem włoskiej wytwórni DreamCell 11 Entertainment. Była to płyta w wielu miejscach zjawiskowa w kategoriach gotyckiego doom/death - muzycy byli w stanie stworzyć nadzwyczaj piękne melodie (na wzór Empyrium i Type O Negative) i ujmująca romantyczną atmosferę, pomimo czerpania pełnymi garsćiami z twórczości My Dying Bride, Draconian, Lethian Dreams czy Silent Stream Of Godless Elegy. Teksty nawiązywały wprost do ery wiktoriańskim, ujawniając fascynację poczuciem straty i refleksji nad śmiercią. Ale krążek wyjątkowym uczyniły same utwory, mieniące się prawdziwym bogactwem różnorodności. Poczynając od wokali (growling, czysty tenor, niższy baryton i płaczliwy smutny głos), klawisze (częśto przyjmujące brzmienie fortepianu) i skrzypce (Catherine Arquez). Vincent Tassy grał na łkającej gitarze przejmujące, niejednokrotnie idealnie współgrając z orkiestrowym akompaniamentem (solówka na początku Shades Of Sorrow lub hipnotyzująca gra w I Am The Agony). Płyta płynęła gładko, ani na chwilę nie popadając w nudę czy nadęte tony, a muzycy włożyli wiele pracy w zróżnicowane wokale. Całość zaskakiwała również pod wzgledem brzmienia i krążek charakteryzował się profesjonalną produkcją i szkoda, że ten album nie ukazał się w barwach Century Media czy Nuclear Blast, aby zyskać na marketingowej mocy.
Było to najlepsze dokonanie Angellore, gdyż po dołączeniu wokalistki Lucii San Andres, ekipa stała się klonem Draconian. Płyty jawiły się jakich wiele z półki gotyckiego doomu - patetyczna atmosfera, symfoniczny rozmach z przebijającymi się skrzypcami, plumkające syntezatory, śpiewająca słowiczym głosem a capella wokalistka, growling, dialogi fortepianu i smyczków. Pewną nowością były zagrywki gitarowe sięgające do post-metalu. Muzycy zbytnio popuszczali wodze artystycznych fantazji i tworzyli nużące kilkunastominutowe kolosy, których najbardziej ekstremalną wersją był ponad 18-minutowy Moonflower z [3].
Francois Blanc grał w progresywno-black/deathowym Abduction (Une Ombre Régit Les Ombres w 2016, A L'heure Du Crépuscule w 2018, Jehanne w 2020 i Toutes Blessent La Derniere Tue w 2023), heavymetalowy Impending Triumph (EP-ka Impending Triumph w 2023) oraz heavy/doom/deathmetalowy Solstitium (Morgoth w 2024). Blanc udzielał się także jako dziennikarz na łamach francuskiej wersji magazynu "Rock Hard". Vincent Tassy wykładał równiez jako profesor literatury i wydał kilka opowiadań w stylu gotyckiego fantasy.

Ronnie (ex-Arogath)