Duet założony w 2021 przez węgierską wokalistkę i holenderskiego multiinstrumentalistę, łączący atmosferyczny doom metal z ambientem i folkiem. Było w tym wszystkim sporo Draconian, kiedy gotyckie smugi przebijały się przez doomowy mrok, anielskie piękno kontrastowało z obezwładniającym ponurym klimatem. ścią. Wokal Horváth zajmował centralną pozycję i udowadniał swoją wszechstronność - od śpiewu lekkiego (Curse) po niemal władczy (Become Undone) czy naśladujący Aleah Starbridge z Trees Of Eternity w Mina. Jason Köhnen jednakże nie byłby sobą, gdyby nie stosował swoich eksperymentów i zaproponował jedynie doom z kobiecym wokalem. W połowie Rubicon zaskakiwał przenikliwy saksofon Colina Webstera, który intencjonalnie wprowadzał świadomy chaos. Moult to przede wszystkim industrialny trip-hopowy rytm, a For NevermoreBecome Undone przechodził w pełnowymiarowe blackmetalowe szaleństwo, ponownie z domieszką saksofonu. W Okkultas Horváth nuciła bez słów do wolnego metodycznego rytmu, który dopiero w połowie stawał się porządnym riffem. Płyta miała z pewnością wiele do zaoferowania, choć nie wszystkie eksperymenty okazały się udane. W szczególności wspomniany Rubicon wydawał się niepotrzebny, utworowi słyszalnie zabrakło skupienia i kierunku. Bardziej tradycyjne utwory cierpiały z kolei z powodu nadmiernych powtórzeń i nawet ogólna różnorodność płyty nie łagodziła tej wady. Duet lepiej sprawdziłby się w bardziej klasycznym graniu w stylu Peaceville, gdyż schodzenie z utartych szlaków było miejscami po prostu dziwaczne.
[2] kontynuował eklektyczne brzmienie, tym razem z większą ilością motywów The Gathering i Lacuna Coil. Doom metal się naturalnie przewijał, ale zespół sięgnął również chętniej po elementy europejskiego metalu z końca lat 90-tych XX wieku, charakterystyczne dla wytwórni Century Media. Było to granie nastrojowe i przesiąkniętej nostalgią, o ciepłym brzmieniu i niezłe na jesienno-zimowe wieczory. Dość chwytliwe melodie łączyły się z szarpiącymi gitarowymi riffami i eterycznym śpiewem Martiny, ponownie jednak rozwarstwiając się w różnych kierunkach jednocześnie. Niektóre kawałki sprawiały wrażenie żmudnego wspinania się na szczyt, aby potem jakby bez końca i celu pozostawać w tym samym jednostajnym tempie. W innych kompozycjach nagłe przerwy przerywały tę spójność, niczym kompletnie odwrócony system wartości. Grupa najlepiej wypadła w numerach typu Jhieronymus lub Shallow Work, zestawiających nieco chłodniejsze podejście z niepokojącymi zagrywkami. W obu kompozycjach Martina i Jason wydawali się być w szczytowej formie, nasycając energią kreatywny i bogaty w dźwięki repertuar. W tym drugim, wybuchom intensywności towarzyszył wrzask gościnnie występującej tu Chelsea Murphy z Dawn Of Ouroboros.

Martina Horváth (ex-Niburta), Jason Köhnen (Bong-Ra, Celestial Season, ex-Servants Of The Apocalyptic Goat Rave)