
Kanadyjski zespół black/deathmetalowy założony w 1987 w Vancouver. Debiutował w 1989 kasetą "Blood Upon Altar", która znalazła blisko 1000 nabywców i rozsławiła nazwę grupy w podziemiu. Wkrótce muzycy podpisali kontrakt z firmą Wild Rags dla której zrealizowali debiut, stanowiący chaotyczny hołd dla Venom i wczesnego Bathory. Muzyka Blasphemy była skrajnie zbrutalizowanym brzmieniowo łomotem z wrzaskliwym wokalem, a próby urozmaicenia jej cytatami z "Nocy Na Łysej Górze" Musorgskiego i "Ognistego Ptaka" Strawińskiego wypadły karykaturalnie. Grupa doprowadziła styl do skrajności, choć z pewnością przedstawiła go umyślnie w krzywym zwierciadle. Przy okazji muzycy przybrali kretyńskie pseudonimy: śpiewający basista Gerry Buhl - Nocturnal Grave Desecrator And Black Winds, czarnoskóry gitarzysta Geoff Drakes - Caller Of The Storms, drugi gitarzysta Marco Banco - Traditional Sodomizer Of The Goddess Of Perversity, a bębniarz Sean Stone - 3 Black Hearts Of Damnation And Impurity. Wszyscy w młodych latach interesowali się satanizmem i demonologią i ksywki miały być rezultatem "tajnych rytuałów inicjacyjnych", z których wiele było związanych z osławionym cmentarzem Ross Bay w Victorii (z katakumbami i wieloma sarkofagami). To silnie zalesione miejsce zyskało sławę dzięki praktykom okultystycznym, które miały na nim miejsce. Cmentarz został nawet opisany w książce "Michelle Remembers" w 1980, napisaną wspólnie przez kanadyjskiego psychiatrę Lawrence'a Pazdera i jego pacjentkę psychiatryczną (i późniejszą żonę) Michelle Smith. Książka opisywała zdyskredytowaną praktykę terapii odzyskiwania pamięci, aby zaprezentować makabryczne twierdzenia o rytualnym nadużyciu satanistycznym z udziałem Smith, co przyczyniło się do wzrostu paniki satanistycznej w latach 80-tych XX wieku. Chociaż książka przedstawiała swoje twierdzenia jako fakty i była wówczas szeroko promowana na tej podstawie, żadne z przeprowadzonych badań nad książką nie potwierdziło ano jednego jej twierdzenia, a śledczy opisali jej treść jako opartą głównie na elementach kultury popularnej i fikcji. W każdym razie, cmentarz zyskał rozgłos dzięki wywiadom z muzykami Blasphemy. Marco Banco twierdził w jednym z nich: "Lata wcześniej potężna burza rozrzucając trumny i ciała, niektóre martwe od setek lat. Jest tam ukryty dość dziwny nagrobek pochowanej czarownicy, ukryty pod krzakami, z hieroglificznymi napisami, które wskazują czas jej śmierci na początek XX wieku. To miejsce wskazuje na bramy Piekła, a sataniści wiedzą o tym od 200 lat co wyjaśnia fantastyczne piękno tej okolicy. Kiedy stanę przed świtem na Ross Bay twarzą do oceanu i wsłucham się w wiatr, usłyszę wyraźnie odgłosy zmarłych". Muzycy upamiętnili swoje ulubione miejsce utworem Ritual na pierwszej płycie, który rozpoczynał się wersami: "Ross Bay grave, black mass begins, blasphemous prayers are being chanted backwards".
Na koncertach Kanadyjczycy używali drutu kolczastego, świec, ziejących ogniem kul i kradzionych nagrobków - podczas kiedy oni sami pluli krwią i malowali ciała barwami wojennymi. Występy te często wiązały się również z przemocą ze strony publiczności, co ostatecznie doprowadziło do zakazu koncertów Blasphemy w wielu lokalnych lokalach. Black/death dał muzykom godną pozazdroszczenia reputację, ustanawiając ich spadkobiercami tronu, który dawno opuścili pionierzy z początku lat 80-tych, którzy ich inspirowali. Aranżacje były jaskiniowo proste - nieustanne bombardowanie koncentrujące się na zaciekłym perkusyjnym blitzkriegu i pogłosowym wokalu, podczas kiedy chaotyczne atonalne riffy kryły się gdzieś w prymitywnej produkcji. "Kiedy mixowaliśmy w studiu, brzmiało to niesamowicie” – wzdychał Gerry Buhl – „Słychać było idealnie wokal i wszystkie instrumenty. Kiedy wszystko zostało nagrane na płytę, brzmienie było zupełnie inne i gitary gdzieś zniknęły. Kiedy pudła z płytami lądują pod drzwiami i są rozsyłane po całym świecie, jest trochę za późno, żeby cokolwiek zmieniać". Na obwolucie pierwszego krążka znalazł się również slogan "Black Metal Skinheads" - koncepcja nowa dla wielu, ale odzwierciedlająca kulturę, której zespół był częścią w Kolumbii Brytyjskiej. Buhl wspominał: "Mnóstwo skinheadów przyjeżdżało tutaj z Toronto i Montrealu. Pamiętam gościa z napisem Venom wytatuowanym na głowie, a inny miał wytatuowane black metal skins na czole. Nie zadawaliśmy się z białymi "power skinami", skupiając się raczej na oiowcach, którzy mogli się z nami zadawać pod warunkiem, że nie wdawali się w polityczne pierdoły".
W lipcu 1993 ukazał się [2] - podobnie chaotyczny i opętany krążek co wcześniejszy. Przez wzgląd na jego ultrakrótki czas trwania (ponad 20 minut), dołączono do niego demówkę "Blood Upon Altar". W międzyczasie odszedł Marco Banco i dołączył basista Darren jako Ace Gustapo Necrosleezer And Vaginal Commands. Sami muzycy podchodzili ostrożnie do swojego wydawnictwa - ich zdaniem numery nie były ani specjalnie miażdżące, ani odpowiednio satanistyczne. Na okładkę miały trafić cztery kozy ciągnące kobietę, a ostatecznie umieszczono dwa konie ciągnące rydwan z anielicą. Reakcje fanów były jednak pozytywne i Blasphemy ruszył w trasę koncertową "Fuck Christ" – często określaną jako pierwsza trasa drugiej fali black metalu (obok Rotting Christ, Immortal i Osmose). Chociaż tournee pozwoliło europejskim fanom w końcu zobaczyć zespół, to jednocześnie doprowadziła do uwięzienia perkusisty Seana Stone'a, który stracił panowanie nad sobą w samolocie powrotnym z Europy i napadł na kilku policjantów. W tym czasie w grupie panował już ogólny chaos, a Gerry Buhl nie był już jego członkiem z powodu wcześniejszego nieporozumienia związanego z trasą, w które zaangażowany był basista Darren. Buhl śpieszył z wyjaśnieniami: "Byłem na niego wkurzony przez poprzednią serię koncertów. Pytałem Ace Gustapo czy ma spakowany sprzęt przed wylotem i on potwierdził. Kiedy lecieliśmy nad Atlantykiem, okazało się, że zapomniał instrumentu. Przekazałem pozostały, że jeśli chcą kontynuować i się kompromitować, to beze mnie." Blasphemy ostatecznie rozpadło się w 1995, a "pośmiertny" [3] był dokumentem koncertowym.
Dalsze losy muzyków Blasphemy:
| ALBUM | ŚPIEW | BAS | GITARA | GITARA | PERKUSJA |
| [1] | Nocturnal Grave Desecrator And Black Winds | Caller Of The Storms | Traditional Sodomizer Of The Goddess Of Perversity | 3 Black Hearts Of Damnation And Impurity | |
| [2] | Nocturnal Grave Desecrator And Black Winds | Ace Gustapo Necrosleezer And Vaginal Commands | Caller Of The Storms | 3 Black Hearts Of Damnation And Impurity | |
| Rok wydania | Tytuł |
| 1990 | [1] Fallen Angel Of Doom... |
| 1993 | [2] Gods Of War |
| 2003 | [3] Live Ritual: Friday The 13th (live) |
