Włoska grupa powstała w 1998 w Rzymie pod nazwą As Sharpened Razor (demo "Mors Tua Vita Mea" w 1997) z inicjatywy braci Monti. Po zmianie nazwy i zrekrutowaniu nowej sekcji rytmicznej, podpisano kontrakt z wytwórnią Scarlet Records. Pierwsza płyta zakrawała o ekstremalne metalowe granie i w tamtym czasie w Italii mało było jeszcze chętnych grać w gatunkach niszowych. Był to krążek z muzyką specyficzną, jakiej Centurion potem już tak naprawdę nie grał, brutalizując się w kierunku metalu prymitywnego w aranżacjach i melodiach. Ten debiut oparto na miejscami wysokich zaśpiewach Germano Quintaby w stylu amerykańskim, które frontman później porzucił. Formacja czerpała w swym epickim stylu starorzymskiego metalu z dokonań US Power z lat 80-tych, a nie tego przeważnie pozbawionego melodii z 90-tych. Może twarde i surowe, ale melodyjne Centurion, Steel Breath czy Metal Gladiator nie były specjalnie wyszukane w formie, ale na pewno udane, choć nie już przyciężki Bloodstreets. Na tej płycie obaj bracia grali naprzemienne solówki, ale czasem nierówno jak w dłuższym Razor Blade, zresztą z wyraźnymi naleciałościami power/thrashowymi. Zaskakiwał za to Ragin` Power, bliski dokonaniom najwcześniejszego Doomsword. W stronę powermetalu nowszej generacji kierował się Guns Are Screaming, jednak najlepiej wypadł epicki Mors Tua Vita Mea, miejscami osiągając poziom barbarzyńskości Manowar. Zwieńczeniem całości był zagrany w umiarkowanym tempie Snow Covers The Imperial Alps z łagodnym wstępem instrumentalnym, znakomitą melodią i popisowymi partiami wokalnymi Germano. Odbiór tego albumu byłby lepszy, gdyby utwory nie brzmiały sucho w opcji gitar i głucho w przypadku sekcji rytmicznej.
Centurion ugruntował sukces występem na festiwalu "Gods Of Metal 2001", poprzedzając Motörhead, Megadeth. W.A.S.P. i Savatage. [3] brzmiał potężnie, ale raził brak zdecydowania muzyków co do zdefiniowania własnego stylu - niektóre kawałki były chaotycznie zaaranżowane. Na [4] kwintet wreszcie sprecyzował ostatecznie swój styl jako heavy/power z elementami speed metalu. Duża doza energii i bojowe melodie oparto jednak na niezbyt oryginalnych podstawach. Ciężkie gitary braci Monti i łagodniejsze fragmenty liryczne w stosowny sposób podkreślały muzykę, tekstowo sławiącą starożytny Rzym. Quintabo wybitnym śpiewakiem nie był, posiadł natomiast umiejętność urozmaicania swoich partii udanymi wysokimi wokalami. Centurion grał bez sensacji czy nadmiernej ciężkości, ale o wyważonych proporcjach pomiędzy nawalaniem i melodią. Włosi wyciągnęli wnioski z niedociągnięć, jakie można było zauważyć na poprzednich albumach.