Amerykańska grupa założona w 1984 w Greensboro (Karolina Północna). Karierę rozpoczynała od coverowania Blue Öyster Cult i Foghat. Nowy kierunek znamionował utwór Fight The Beast zamieszczony na składance "Satan`s Revenge" z 1985, która ukazała się nakładem New Renaissance Records. Ta sama wytwórnia wkrótce zaproponowała zespołowi kontrakt i wydała interesujący debiut. Dziewięć utworów nawiązywało bezpośrednio do szerokiego spektrum US Metalu - głównie Attacker i Liege Lord - z wysokimi wokalami Scotta Boarda (przypominającymi Rhetta Forrestera z Riot). To było granie atrakcyjne, nie epatujące bezmyślną metalową prymitywną agresją. Świetnie poczynał sobie duet gitarzystów Huffine-Pennell, co było słychać od pierwszych sekund wściekłego Running Out Of Time z maidenowymi solówkami. Podobać się mógł również rozpoczynający się balladowo dumny Distant Eyes, w którym heroiczna melodia zbliżała Cerebus do Exxplorer. Posępny tytułowy Too Late To Pray długo się rozpędzał, by przejść do pełnego wachlarza riffów a la Iron Maiden. Reszta krążka serwowało już typowo amerykańskie granie. Potężne power/speedowe partie z solówkami gitarowymi w Catch Me If You Can robiły wielkie wrażenie. Pewne drobne ślady rock stadionowego metalu zawierały w sobie przyzwoite lżejsze kompozycje Taking Your Chances i Rock The House Down, zagrano zaskakująco dość chłodno. Za to sporo refleksyjnego klimatu zawierał pół-balladowy Longing For Home, świetnie zaśpiewany przez Boarda i kraszony pełnymi dramatyzmu popisami gitarowymi. Produkcja była raczej przeciętna i po prawdzie był to jeden z gorzej wyprodukowanych albumów New Renaissance Records z tego okresu, ale na szczęście nieco suche brzmienie tylko w niewielkim stopniu obniżało wartość całości.
Na [2] nastąpił wyraźny skręt w stronę łagodniejszej rock/metalowej muzyki, a nawet glam-metalu (Easy Money). Kilka numerów zachowało jednak częściowy pazur i podwójną stopkę perkusyjną. [3] balansował całą dotychczasową twórczość, choć wpływy Dokken i White Lion pozostały. Close The Door czy bluesujący Wasted Time przybierały formę pomniejszych hard rockowych hitów. Tylko ballada The Offering wydawała sięzbyt słodka. Te dokonania niestety nie przekonały do Cerebus szerszej publiczności i zespół zawiesił działalność w 1992.
W maju 2017 wytwórnia Heaven And Hell Records wznowiła albumy Cerebus na zremasterowanych CD ([1] i [2] razem oraz osobno [3] z ośmioma bonusami). Wydana w czerwcu 2019 składanka [4] zawierała 17 kompozycji z demówek z lat 1984-1988. Scott Board po latach pojawił się w składzie Sartori (Dragon`s Fire w 2022), grający coś pomiędzy wczesnym Malmsteenem a Exxplorer.