Zespół powstały w 1985 w Belo Horizonte na fali popularności brutalnego grania w Brazylii. Zadebiutował demówką "Children Sacrifice" w 1986. Chakal najbliżej stylistycznie było na debiucie do krajanów z Mutilator, ale wiele dla siebie mogli znaleźć także fani Sepultury, Holocausto, Attomica, Vulcano, Dorsal Atlantica, Sarcofago czy Korzus. Z innych wpływów na pewno warto wspomnieć o sporych naleciałościach spod znaku wczesnego Dark Angel. Nie postarano się o należytą produkcję i irytująca głośność wahała się w zależności od utworu. Ten speed/thrash/death (ze zdecydowaną przewagą thrashu) był naturalnie pełny wściekłości, ale jednak sprawiał wrażenie kontrolowanego i utrzymanego w ryzach. Aranżacje nie były na szczęście tak proste jak u Sarcofago, w kilku kompozycjach nawiązując do hardcore`owych temp (The Planet Is Dead). Powstała płyta przeciętna, w pewnych momentach wręcz monotonna i z tej szarzyzny wyróżniały się tylko: Terminal Brain, Children Of The Cemetery oraz Jason Lives.
Jak większość brazylijskich kapel, również Chakal przechodził notoryczne zmiany stylu. Na drugiej płycie grupa zdecydowanie postawiła na thrash i taka zmiana nie była niczym wyjątkowym w tamtym czasie. Ponownie kulała produkcja, narzucająca niekiedy efekt echa, ale pod tymi brzmieniowymi mankamentami kryły się nadzwyczaj agresywne riffy. Krótkie konkretne kawałki wypełniła szalona dudniąca perkusja, dająca dobry podkład pod galopujące riffy gitar. Pojawiło się wiecej mini-momentów z melodiami, ustępowały one jednak zdecydowanie dominującej brutalności. W tekstach wykrzykiwanym przez basistę Laranję pojawiło się specyficzne poczucie humoru, charakterystyczne raczej dla hardcore`u (Acme Dead End Road, Santa Claus Has Got Skin Cancer). Pewne znamiona oryginalności pojawiły się w dłuższym Holobyte i w końcu udało się nagrać kawałek bez powtarzających się motywów. Z pewnością poprawiły się za to solówki (In Vain, Synthetic Tears). Na [3] Chakal do swojego jazgotliwego thrashu dodali elementy groove, które w przyszłości miały z płyty na płytę wzmagać na sile. Brzmienie stało się klarowniejsze, choc wciąż wiele zastrzeżeń w tym aspekcie było pod kątem bębnów. Album brzmiał jakby kapela thrashowa próbowała dostosować się do nowych czasów i odnaleźć sie w graniu modern metalu. Wspomniany groove znacznie zwolnił tempa kompozycji. W muzyce Chakal pojawiły się mroczne melodie, zarówno w hardcore`owych wokalach Sergio C., jak i warstwie instrumentalnej. Jedynie Fear Of Death zaczynał się obiecująco galopującym riffem, ale szybko przechodził w wszechogarniający groove. Te średnia tempa nie porywały i zespół wypadł tym krążkiem raczej blado na tle brazylijskiej konkurencji. Grupa rozpadła się na blisko dekadę, by powrócić później kilkoma albumami, na których piętno odcisnęły notoryczne zmiany składu.
Dyskografię uzupełnia EP-ka Living With The Pigs z 1988, zawierająca zaledwie dwa numery: Shoot At The Police oraz Never Die Young. Vladimir Korg śpiewał w thrashowym The Mist (Phantasmagoria w 1989 i The Hangman Tree w 1991), jak również w groove/thrashowym The Unabomber Files (EP-ka The Unabomber Files w 2013). Vladimir Korg i Willian Wiz to bracia.