Amerykańska grupa założona w 1987 przez młodych muzyków studiujących w Musicians Institute w Los Angeles. Na początku kariery kapela wybrała dla żartu nazwę Boiling Beaks, mającą się odnosić do zapachów, które unosiły się ze znajdującej się w pobliży fabryki przetórstwa drobiu. Kwartet wielokrotnie koncertował w najważniejszych klubach metrolopolii, zyskując powoli sławę prezentowanym przez siebie hair metalem. Płyty jednak nie udało się wydać i kiedy skończyły się złote lata glam metalu wydawało się, że wszystko przepadło. Po niemal 20 latach agenci wytwórni Eönian Records odkopali zapomniany materiał i wydali go w 2009. Ta częściowa kompilacja opierała się przede wszystkim na AOR w stylu Bon Jovi i Blue Tears. Secret Romeo należał do bardziej energetycznych kawałków, gdyż Charlemagne pewniej czuli się w wolniejszych tempach, umiejętnie tworząc melodie i dbając o ciekawe aranżacje. I Don`t Wanna Lie ujmował chwytliwym refrenem, pogodnym klimatem oraz ponadprzeciętnym wokalem Ray`a Barretta. Ten głos był w stu procentach AOR-owy, ale nie dawał się jednocześnie zaszufladkować jako "typowy". Słyszalne to było przy okazji She`s Only Young, zaskakującym przedziwnymi melodiami w refrenach i chórkach. Nostalgiczny Is It Ever Easy stawiał na gitarową melodię AOR, śladem swego poprzednika podążał także I`ve Got You. Ostrzej robiło się w Chance Is Calling, hair metalowym hymnie odegranym na wzór włoskiego Hungryheart. Trzy ostatnie numery nie zachwycały jednak - Wait And See nie przemawiał w formule nazbyt romantycznej ballady, a I`m Not That Easy nie wykraczał poza przeciętność. Z perspektywy czasu należy uznać, zę Charlemagne zasługiwało na sukces. Muzycy wiedzieli jak grać przebojowo i technicznie, tworząc co najmniej kilka killerów AOR.