Jednosobowy niemiecki projekt załozony w 2005 w Erfurcie. Grał mizantropijny depresyjny black metal, próbujący oddać w muzyce stany lękowe zahaczające o obłęd. Postawę stylu tworzyły surowe riffy, siarczyste perkusyjne blasty, klawisze kreujące wisielczą atmosferę oraz wściekłe wokalizy nasycone egzystencjalnym bólem. ColdWorld stawiał akcent na zimne syntezatory i aranżacje ukierunkowanych w stronę monumentalnych orkiestracji. ta muzyka jednocześnie przytłaczała i hipnotyzowała, wciągając słuchacza w swoje przepastne meandry, w których można było się zatracić. Ilość różnorodnych dźwięków i rozwiązań idealnie odwzorowywała mnogość emocji - choć szostkość i chłód wczesnych wydawnictw ustąpiły miejsca dla pięknych melancholijnych jesiennych motywów na [3]. Depresyjny black nadal pozostawał siłą napędową ColdWorld, jednakże otoczenie w jakim występował tylko podkreśla jego charakter. Nieśmiałe ambientowe tło przebijające się przez gąszcz gitarowych riffów czy partie skrzypiec o nieco gotyckim posmaku stanowiły idealną przeciwwagę dla lamentacyjnych wrzasków i napierającej agresji. Z tego ostatniego krążka warto było zwrócić uwagę na Void, który ze swoją otoczką o post-rockowym charakterze przywodził twórczość francuskimi Alcest czy Amesoeurs. Zaczynający się klimatycznym intro Womb Of Emptiness sięgał do bezkresnych krajobrazów natury. Album kończył się trzema rozpędzonymi i wypełnionymi rozpaczliwą agresją numerami (Climax Of Sorrow, Nightfall oraz instrumentalnym Escape 2). Ogólnie na płytach działo się naprawdę dużo ciekawych i intrygujących rzeczy, zarówno pod względem wokalnym, jak i instrumentalnym. Płyty tworzyły kompletną i mocno urozmaiconą całość, która przy każdorazowym przesłuchu odkrywała pokłady dopracowanych brzmieniowo szczegółów, jednak zawsze z naciskiem na klimat o dużej dozie wrażliwości.
Dyskografię uzupełniają dwa utwory (Seaghouls i Horizons) zamieszczone we wrześniu 2018 na splicie "Toteninsel" obok rodzimego Farsot.