Walijski zespół powstały w Neath w 1976 z inicjatywy braci Forde. Pierwsza nazwa Salic Law nie przetrwała długo, a nowo przyjęta Crys oznaczała "koszulę". Początkowa ekipa śpiewała po angielsku, ale sytuacja zmieniła się w 1979 podczas supportowania koncertów Trobwll. Jeden z muzyków tej formacji, Richard Morris, był właścicielem studia nagraniowego Stiwdio's Bwthyn, a dwóch innych członków zespołu (Gary Melville i Geraint Williams) zaproponowało Crys kontrakt, jeśli nagrają kilka piosenek po walijsku. Muzyka rockowa w języku walijskim zwykle miała w sobie jakiś niedefiniowalny klimat - zapewne powiew minionej epoki. Kompozycje nie tylko były sposobem na podtrzymanie języka przy życiu, ale także bogactwa kulturowego, które ze sobą niosły – nawet jeśli głośne gitary i dudniące sekcje rytmiczne dalekie były od ucieleśnienia kontemplacyjnej natury kultury walijskiej. Ze wszystkich propozycji heavy rocka, które przyjęły walijski jako swój język wyboru, Crys odniósł największy sukces. Zespół zebrał nawet kilka pochwał w anglojęzycznej części Wielkiej Brytanii. Debiutancki singiel zawierał dwie kompozycje ocierające się ostrzejszy rock i później na siłę zaliczone do NWOBHM tylko dlatego, że powstały w okresie eksplozji Nowej Fali. Oparty na banalnym riffie Lan Yn Y Gogledd zdobył w Walii sporą popularność, a na klawiszach zagrał w nim Verden Allen z Mott The Hoople. Znacznie lepiej wypadł Cadw Symud, którego ozdobę stanowił niezły początek odegrany na dwie gitary i zapadający w pamięci chwytliwy optymistyczny chórek. Grupa pojawiła się w rodzimych mediach, podpisała także kontrakt z wytwórnią Sain Records. W 1981 Crys wystąpił w programie BBC "Radio One Friday Rock Show" jako pierwsza walijska ekipa w historii tej audycji.
[2] również wypełniły teksty walijskie, co było swoistym fenomenem, gdyż właściwie zatrzaskiwało drzwi do kariery w Anglii. Rocker w średnich tempach Roc A Rol otwierał krążek i świetnie symbolizował pozostałą zawartość. Krążek oparto o rockery w średnim tempie z prostymi riffami i melodyjnymi refrenami, gdzieniegdzie trafiła się też przyzwoita gitarowa solówka). Do lepszych numerów należały Mwg z dystyngowaną atmosferą, instrumentalny Cnau, melancholijna ballada Noson Dawel Lawr oraz najcięższy na płycie hard rockowy Rhyfelwr z bombastycznym początkiem i interesującym połączeniem ciężkich riffów z łagodniejszymi momentami. Dyma'r Band Cymraeg brzmiał z kolei podejrzanie, wykazując nezbyt subtelne podobieństwo do We're An American Band Grand Funk Railroad. Blado prezentował się także Can Lis, które radosne przesłanie zaciemniały niepotrzebnie powtarzalne linie wokalne. Krążka słuchało się z przyjemnością, o ile podchodziło się do niego z odpowiednim dystansem i otwartym umysłem. Fani, sugerujący się bojową okładką, spodziewający się jakiegokolwiek metalowego uderzenia mogli jednak czuć się zawiedzeni.
Kwartet stał się odpowiednikiem pomniejszych dzisiejszych celebrytów. O ile muzycznie prezentował poziom przeciętny, to podbudowująco wpływał na tożsamość narodową Walijczyków. [2] otrzymał nagrodę "Best Album Of The Year" w kategorii artystów wykonujących swoje utwory po walijsku. Formacja poszła za ciosem i [3] okazał się jej najlepszym osiągnięciem. Wszyscy zagrali tutaj lepiej, Liam Forde zaśpiewał efektowniej, a całość zyskała w końcu solidną produkcję. Niemal od razu słychać było zyskaną przez rok pewność siebie i skręt w kierunku cięższych brzmień. W pierwszej części krążka przeciętnie prezentował się jedynie przewidywalny Yfed Y Nos i strona A była niemal bezbłędna. Dynamiczny rocker Pendoncwyr poprzedzał pomniejszy hit Barod Am Roc (trafił na kompilację "Barod Am Roc 1" w 1984, nadając jej zresztą tytuł) oraz patriotyczną pieśń Rociwch Ymlaen. Na największą uwagę zasługiwał jednak cięższy Cwrdd A Gofid - cięższy i poważniejszy utwór z kompetentną grą Aluna Morgana. Szkoda, że kwartet nie utrzymał równego poziomu do końca. Merched Gwyllt A Gwin emanował monotonią, ballada Mae Fy Nghalon Yn Rhydd melancholijnym klimatem zbyt przypominała Rainbow Warrior Bleak House i jedynie Gwlith Y Bore intrygował specyficzną atmosferą i recytacją na początku.
Sukces zdyskontowano ponownie występując u Tommy'ego Vance'a we "Friday Rock Show" w BBC Radio One 28 stycznia 1983, grając Pendoncwyr, Merched Gwyllt A Gwin, Rockin' Along (angielskojęzyczną wersję Rociwch Ymlaen) oraz It's About Time (wczesną wersję Amser Yn Nawr). Ta próba wyjścia poza rodzimy języka nie zyskała większego efektu, a w oczach walijskich fanów wyglądała na zdradę ideałów na rzecz komercji. Karierę Crys zakończył wyjazd Aluna Morgana do Kanady. Po 13 latach trójka muzyków oryginalnego składu, wsparta gitarzystą Markiem Thomasem, powróciła rock'n'rollowym [4] - albumem totalnie nijakim i nieposiadającym w sobie nic interesującego dla dawnych słuchaczy. W 2006 ukazała się składanka "Sgrech" z nowym kawałkiem tytułowym. Alun Morgan zmarł w 2012.