Szwedzki zespół założony w Umea w 2002. Muzycy weszli w wehikuł czasu i ruszyli w podróż po bezdrożach muzycznej czasoprzestrzeni. Ulubionym celem wędrówek stał się przełom lat 60-tych i 70-tych, a zwłaszcza twórczość Black Sabbath, Uriah Heep, The Doors, Free i Steppenwolf. Odnosiło się wręcz wrażenie, że niemal każda nuta zawarta na płytach The Crystal Caravan została już gdzieś i kiedyś przez kogoś zagrana. Grupa wybrała odpowiednie patenty z bogatej spuścizny rocka, zagrała je na nowo i uporządkowałą we właściwy sposób. Niby proste, a w praktyce trudne. Zamiast kopiowania, czuć było nietuzinkowy talent Szwedów, doskonałe osłuchanie i wyczucie tematu. Jakby tego było mało, cała siódemka nagrywając [2] zamknęła się na dwa tygodnie w starej kaplicy Renholmen, gdzie dla uzyskania odpowiednio naturalnego brzmienia rejestrowano jednocześnie partie perkusji, gitar, basu i organów Hammonda. Wszystkie krążki (a zwłaszcza drugi), były przebojowe, lekkie i nadające się do słuchania na każdą okazję. W rozpoczynającym [2] dynamicznym We`ll Always Lose czuć było ducha Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep, Hendrixa i Lenny`ego Kravitza. Elementy stylów Free, Grand Funk Railroad i Uriah Heep idealnie połączono w Love And Direction z obowiązkowymi Hammondami i zeppelinową rytmiką. Apple Hotel cieszył fanów The Who, a epilog przypominał końcową solówkę ze słynnego Hotel California The Eagles. Ciężkiego heavy-bluesa serwował I`m A Stone, zdumiewający imitacją brzmienia gitar na wczesne lata 70-te. Intrygujący Focus nosił wyraźne znamię The Doors i pomimo swej łagodności niósł ze sobą wrażenie pewnego niepokoju. Niklas Gustafsson naśladował Roberta Planta w Blue Blues, a Take What`s Yours uwodził głównie partiami basu. Płytę zamykał ponad 8-minutowy Wrecking Ball, rozpoczynający się magicznym bluesem, aby przejść w klimaty na wzór wczesnego Uriah Heep, a w koncówce zbliżając się do dokonań Deep Purple. Jedynym niedosytem był krótki czas trwania: nieco ponad 37 minut.