Amerykańska grupa założona w 1989 w San Diego. Ekipa przedstawiła mix AOR, hair metalu i melodyjnego hard rocka. Otwierający rasowy Sacrifice był sprytnym trikiem zastosowanym przez zespół, gdyż ekipa tak heavymetalowo jak Stryper czy Dokken potem po prostu nie grała. Formacja natomiast rzetelnie sprawdzała się na polach wcześniej eksplorowanych przez Great White (It's Alright To Rock And Roll) czy White Lion (ballada Home Again). Teksty przenikało nienachalne chrześcijańskie presłanie i pod tym kątem było to atrakcyjne granie dla maniaków Guardian, Whitecross, Holy Soldier, Rage Of Angels i tym podobnych. Na krążek trafiło kilka pomniejszych hitów (Power Games z neoklasyczną grą Lopeza czy też napędzany przez stryperowe gitary All The Way), a wszystko odegrano na poziomie co najmniej dobrym - mankamentem był brak oryginalności. Poszczególne numery właściwie niczym szczególnym się nie wyróżniały, podczas tonacja Adama Lee Kempa była dość bliska Scottowi Wenzelowi z Whitecross. Wokalista odpowiedzialny był także za produkcję albumu i w tej sferze nie popisał się jednak, na skutek czego materiał tracił dodatkowo na jakości.
Na [2] Crystavox zbliżył się do ostrzejszego hard rocka. Jaśniał z pewnością Paradise z klawiszowym intro, pędzącym tempem i gościnnym udziałem na gitarze George'a Ochoy z Deliverance. Reszta utworów ponownie jednak nie była w stanie utrzymać uwagi słuchacza na dłużej. W wielu momentach odnosiło się wrażenie, że utwór już zbliża się do wielkości, ale zawsze coś jakby powstrzymywało grupę, nie pozwalając jej przekroczyć niewidzialnej granicy i stać się klasykiem (The Big Picture, Stick To Your Guns, rozpoczynający się od basowej solówki Snakes In The Grass). Z kolei Shame to typowy komercyjny hard rock, oferujący mnóstwo klasyki w średnim tempie dzięki połączeniu akcentujących partii klawiszy z głęboką melodią, która idealnie nadawała się do grania w MTV. Album zamykał No Boundaries – mroczniejsza ballada z akustyczną gitarą, orkiestracjami i elementami uwielbienia wobec Boga. Ekipa rozpadła się, ale w 2010 nieoczekiwanie zmaterializował się trzeci krążek, gdy taśmy master z pierwszych dwóch albumów pojawiły się w magazynie w Burbank w Kalifornii. Na scenę wkroczyła wytwórnia Roxx Records, która wydała CD zatytułowany The 20 Year Mix, zawierający cztery utwory z [1] i osiem z [2] - zremasterowane i częściowo ponownie nagrane.
Loren Holmquist był inzynierem dźwięku na płycie Brown nu-metalowego P.O.D. w 1996.