Niemiecka grupa powstała w 1989 jako Mortal Freight w Bad Fredeburg (Północna Westfalia). W 1991 zmieniono nazwę na Dark Millennium. Dwie demówki "The Apocryphal Wisdom" w 1991 oraz "Of Sceptre Their Ashes May Be" w 1992 zapewniły podpisanie kontraktu z krajową wytwórnią Massacre Records. Debiutancki album frapował w wielu aspektach - niby był to progresywny death metal z elementami doom/death, ale pod powierzchnią czaiły się niezwykła kreatywność i dopracowana technika. Granie Niemców nie było też w pełni oderwane od thrashowych korzeni i te akcenty nadawały całości odpowiedniej różnorodności. Na koniec tego wszystkiego słuchacz odnajdywał chaotyczną nieprzewidywalność - fragmenty doomowe przechodziły raptownie w thrash/death w najmniej spodziewanych momentach. Gitarzyści bawili się wieloma stylami, w dość zadziwiający sposób utrzymując główny klimat całości. Podkreślenie dysonansów nie tylko nadało kompozycjom niepokojący charakter, ale działało pozytywnie na zasadzie przyciągających się przeciwieństw. Klawiszom nadano rolę głębokiego tła i nie próbowano ich wszędzie wciskać w jakiejś żałosnej próbie stworzenia epickiego brzmienia (złowrogie zakończenie Black Literature). Wokal Christiana Mertensa był daleki od głębokiego growlingu, brzmiąc niczym chrapliwy warkot z okazjonalnym jedynie wykorzystaniem niższych tonacji. Z początku ten głos mógł stanowić dla niektórych przeszkodę, którą należało pokonać, ale za to łatwo było zrozumieć teksty. Dark Millennium nie próbował tworzyć muzyki, która byłaby w jakikolwiek sposób przystępna. Tak więc o ile Autopsy, Asphyx czy Paradise Lost zwolnili deathmetalowe tempa do złowieszczego pełzania, Dark Millennium wyprowadziło to w dużej mierze poza dotychczasowe granice, nasycając album melodyjnymi riffami i progresywnymi tendencjami. Na szczególną uwagę zasługiwał Below The Holy Fatherlands z ciężką rwaną sekcją rytmiczną, uzupełnioną o zabójczo dźwięczne akordy (momentami ocierające się o psychodelię). Był to numer przepełniony atmosferą, dynamiką i sugestywną narracją, za którymi podążała reszta materiału, niemal bezbłędnie przeplatając melodię i intensywność bez najmniejszego poczucia nudy czy powtarzalności. Krążek okazał się gratką dla fanów Atheist.
Także na [2] kwintet niezbyt przejmował się panującymi w death metalu standardami, choć sam album był nieco inny stylistycznie. Wędrówka przez meandry dźwięków wymagała dużej cierpliwości, a na końcu ścieżki nie znajdowało się satysfakcjonujące zakończenie. Ten progresywny death z domieszką death/doomu przywodził na myśl zespoły holenderskie (EP-ki Phlebotomized). Okładka doskonale oddawała muzyczną zawartość płyty. Dwa pierwsze numery Dead In Love i Of Sceptre Their Ashes May Be były dość wierne przewidywalnej fakturze dźwiękowej, choć oniryczne arpeggia zapowiadały zmianę rytmiki w dalszej części krążka. W najszybszym Mechanismeffects rządził kontrabas i materiał zaczynał nabierać nierealnego kosmicznego klimatu. Fatehistory startował od dialogu między Prorokiem a Prawdą - apokaliptyczne i tajemnicze tony wytwarzają dźwięki o tendencjach do rozpraszania się, a głos Martensa nabierał spokojniejszych i mniej gwałtownych tonów. Podstawy Peace in My Hands oparto na fragmentach pełnych gwałtownej złości, przerywanych zwalniającymi partiami instrumentalnymi. Z kolei My Repertory Of Grey miał w sobie wiele niepewności, wykorzystując specyficzne pauzy pomiędzy kolejnymi arpeggiami. Instrumentalny The Mindartist posiadał niemal thrashowy posmak, z wysuniętą do przodu perkusją Hesse. Decydujący akt następował w majestatycznym Pandemonium w którym początkowa doomowa stylistyka ustępowała miejsca szeptowi frontmana, podczas gdy obaj gitarzyści stworzyli aurę samotnego potępienia. Te akrody plątały się na pozór bezcelowo tylko po to, by połączyć się ponownie w potężnym finale. Outro Myth kończy tą podróż, aby w niedopowiedziany sposób skryć się za atmosferą niewyraźnych wizji. Dla każdego ta podróż miała inny wymiar i znaczenie. Część fanów zniechęcała się na samym początku, niektórzy polegli w środku i tylko nieliczni docenili [2] jako arcydzieło. Tak można nazwać płytę, która niezwykle udanie eksperymentowała i bawiła się progresywnymi strukturami, docenić należało również zgrabne połączenie typowo deathowego brzmienia z elementami jazz/fusion. Każdy musiał odgrywać poszczególne smaczki na własną rękę, a wówczas ukazywał się ogrom bogactwa elementów, których część kojarzyła się ze szwedzkim Pan.Thy.Monium. Był to metal enigmatyczny, daleki od bezpośredniej oczywistości i technicznie doskonały.
[3] zawierał obie demówki. Hilton Theissen i Christoph Hesse grali w progresywno-thrashowym Cherub (Sarc Art w 1994).

Klaus Pachura (ex-Despair)