Angielska formacja powstała w 1979 w Nottingham z inicjatywy gitarzysty Chrisa Allarda. Nazwę (bez "e" w środku) zaczerpnięto od "Wędrowca Do Świtu" - królewskiego żaglowca (z dziobem w kształcie głowy smoka) z trzeciego tomu "Opowieści Z Narnii" C.S.Lewisa (1952). Allard udzielał się wcześniej wraz z wokalistą Mickiem Prestonem i perkusistą Keithem White'm w kapelce Screw. Gitarzysta przekonał obu do założenia nowego zespołu w połączeniu sił z basistą Rice'm Evansem (ex-Lazy, ex-Spoonful). Do tej czwórki dołączył wkrótce drugi gitarzysta Wayne Vizard i kwintet zaczął koncertować w Nottingham i okolicach. EP-ka zawierała granie łatwe i przyjemne, osadzone mocno w tradycji rock'n'rollowej i wpisujące się w główny nurt NWOBHM. Najlepiej prezentowały się No One Gonna Better Me i You On My Mind, słabiej łagodniejsze Orphan i Dawn Trader. Pod koniec 1980 doszło do małego zamieszania, kiedy Chris Allard wyjechał na stałe do Londynu i jego miejsce musiał zajął Steve Humphreys - lokalny ekspert gitary z Carlsboro Sound. Demówka [2] brzmiała niemal identycznie jak nagrania poprzednie, choć Roller czy Angel cechowały się w końcu zapamiętywalnymi melodyjnymi refrenami. Surowsze brzmienie nadano nagraniom z [3] i już sama wersja Angel wypadła lepiej, drapieżniej i została wydłużona o solówki gitarowe. Dobre wrażenie pozostawiał po sobie hard'n'heavymetalowy Running For Your Life. Chłopaki w tamtym okresie koncertowali u boku Diamond Head, Magnum, Def Leppard, Krokus, Saracen i Raven. Pomimo, że Keith White odszedł do bluesowego ABK (jego miejsce zajął Dave Lindley, ex-Savage), wydawało się, że Dawn Trader był już o krok od podpisania kontraktu z jakąś większą wytwórnią. Tymczasem stało się inaczej - obie demówki były dostępne w sprzedaży w lokalnej wytwórni Way Ahead Records, którą zarządzali Dave Brett (lider Way Ahead) oraz Graeme Neale (znany DJ z Radia Trent). Wkrótce całą sceną muzyczną w Nottingham wstrząsnęły tragiczne wydarzenia. 25 marca 1985 Neale zamordował młotkiem swoją dziewczynę Lynn Goldingay (po powrocie z koncertu Paula Younga), a potem powiesił się w celi w oczekiwaniu na proces w maju 1985 (na wieść, że nowy partner Lynn, Duncan McCracken, popełnił samobójstwo po śmierci dziewczyny, trując się w samochodowym garażu spalinami). Wielu twierdziło, że cała tragedia była potężnym ciosem, po którym wiele zespołów - w tym Dawn Trader - nigdy się nie otrząsnęło. W 1985 odszedł Mick Preston odszedł do Bad Reputation i zastąpił go wokalista Mac Coxhead. Ekipa grała jeszcze przez rok, pozyskując po drodze klawiszowca Dave'a Langdona. Grupa stworzyła nowy materiał, ale ostatecznie rozpadła się w 1986. Ric Evans dołączył wpierw do Fire Brigade, a następnie do Krusade (projekt Luthera Beltza z Witchfynde) Preston, Vizard i Lindley spotkali się ponownie w Carnaby Rocks - cover-bandzie lat 60-tych. Keith White bębnił w Buzzard, Chris Allard udzielał się w Scratch, a Steve Humphreys pogrywał w Mercury (cover-bandzie Queen).
W 2009 roku nostalgia i pasja Micka Prestona doprowadziły do tego, iż przekonał Vizarda do kontaktu z Evansem. Jeden z fanów nagrał materiał i zaczął archiwizować kolejne nagrania, z których część uważano za dawno zaginione. Nastąpiły spotkania przy piwie, wymieniano się historiami i powoli feniks powstawał z popiołów, aby w 2010 zreaktywować się - ponad 30 lat po powstaniu Dawn Trader. Czując się wiatr w posiwiałych lekko włosach, muzycy w końcu nagrali jeden z najdłużej oczekiwanych debiutanckich albumów w historii brytyjskiej muzyki. Na [4] duch lat 80-tych był naturalnie wszechobecny, a same kawałki były ciekawie skomponowane pod kątem riffów, harmonii i solówek. Rdzeń utworów opierał się na wersjach studyjnych utworów, które Dawn Trader grał podczas koncertów w latach świetności NWOBHM. W ten sposób fani w XXI wieku mogli zapoznać się z unowocześnionymi wersjami Roller, Angel, Running For Your Life czy Flash In The Sky. Gitarowa interakcja opierała się na patentach Thin Lizzy i Wishbone Ash, będąc miejscami całkiem oryginalna. Tytułowy Castle wyróżniał się delikatnym śpiewem Micka, zmierzającym ku crescendo i epickim rejonom. Później ekipa supportowała Status Quo, Saxon i Y&T i potężny Status Quo.

Andy Kealey (ex-The Noel Redding Band), Ric Evans (ex-Spoonfull), Steve Humphreys (ex-Mercury)