Amerykańska wokalistka, urodzona jako Joanna Dean Jacobs. Na swojej solowej płycie zaprezentowała rasowy repertuar hard rockowy z elementami AOR i bluesa. Przede wszystkim jednak do słuchaczy po raz pierwszy dotarł jej fanastyczny głos, imitujący tonację Janis Jplin z jej charakterystyczną południowo-bluesowa interpretacją. Album brzmiał jakby Janis śpiewała dla Dokken, a Lynyrd Skynyrd podkładali warstwę instrumentalną. Gęste bluesowo-hard rockowe brzmienie i i zmysłowy wokal Dean przenikały chwytliwe hymny w rodzaju Ready For Saturday Night, Kiss This czy I Miss The Money. Na krążek trafiła równoież ballada Once Is Enough w stylu Doro, a dynamiczny Dirty Fingers tekstowo był równie sprośny jak kawałki Mötley Crüe i Ratt z tamtego czasu. Najjaśniej błyszczał cover The Rolling Stones Gimme Shelter, znakomicie zagrany przez gitarzystę Steve`a Ingle`a i seksownemu wokalowi Joanny. Płyta generalnie była pełna banałów, ale zupełnie to nie przeszkadzało słuchaczowi świetnie się przy niej bawić. Z jednej strony krążek oparty był na rock`n`nrollowej prostocie, z drugiej zadziwiało specyficzne bluesowo - hard rockowe podejście do kompozycji oraz świetny szortstki głos liderki. W Joannie było coś wyjątkowego, gdyż niewiele wokalistke z tamtego okresu odważyło się wynieść swój głos poza strefę komfortu swoich strun głosowych. Bez jej obecności, właściwie wszystkie kawałki byłyby po prostu przeciętne.W czasach, gdy większość wokalistek rockowych otrzymywało kontrakty głównie na podstawie wyglądu, był to powiew świeżości. W głosie Dean pojawiała się ta zaskakująca szorstkość, niemal przesiąknięta whisky. Ostatecznie Joanna nigdy nie zbliżyła się do swobodnego stylu Joan Jett, nie miała uwodzicielskiego uroku Darby Mills z The Headpins, ani istotnego czynnika sprośności jak Sally Cato z glam-metalowego Smashed Gladys, ale przeciwstawiła temu niezwykle zmysłowy głos.
Płyta nie przebiła się do szerszej świadomości, ale Joanna dostała kolejną szansę w Bad Romance.

Steve Ingle (ex-Creed)