Fińska grupa powstała w 1990 w Kuopio jako trio Boman, Virnes i basista Jussi Teräsvirta. Ekipa rozpoczęła od realizacji czterech demówek: dwóch w 1991 ("Regurgitation Of Blood" i "The Four Instructive Tales Of Decomposition") oraz dwóch w 1992 ("Somewhere Inside The Bowels Of Endlessness" i "The Echo"). Ciężka praca opłaciła się, gdyż zespołem zainteresowali się szefowie kalifornijskiej wytwórni Necropolis Records, znanej m.in. z wydanie debiutu Marduk. W 1993 death metal wciąż dominował w swojej klasycznej formie, ale także pojawiły się pierwsze płyty przełamujące gatunkowe ramy jak Death, Pestilence, Atheist i Cynic. Jednocześnie wciąż powstawały ważne płyty bliższe tradycyjnej łupance jak Demilich. Na 39 minut złożyło się 11 kompozycji - co od razu zwracało uwagę to wokal Antti Bomana. Frontman nie growlował w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, nie wrzeszczał i nie krzyczał. Jego głos zdawał się wydobywać z głębi przegniłej krtani, jakby przyciszony i zdławiony, a jednocześnie bulgoczący - jakby facet wstał z grobu i zdecydował się przyjść do studia w celu zarejestrowania swoich partii. Opętany klimat nie opierał się na samych wokalach, ale też na specyficznej gitarowej ekwilibrystyce i pseudo-jazzującej sekcji rytmicznej. Finowie zastosowali dość pokręcone i niepokojące struktury gitarowe, przy okazji niesamowicie spójne i podporządkowane skrzętnie budowanej atmosferze. Mimo tworzenia niezwykle sugestywnego koszmaru, zespół uzyskał przestrzenne selektywne brzmienie. Niektórzy określali ten krążek jako brutalny, ale w tym odrażającym lepkim mroku było więcej wyrafinowania niż gwałtowności, więcej przemyślanej metodyczności kreowania dźwięków niż pełnych furii zrywów. Perkusista Mikko Virnes potrafił sponiewierać i nie pozwalał sobie na chwilę wytchnienia, grając gęsto i ciekawie, komplikując aranżacje niemal na równo z uwijającymi się gitarzystami. W rezultacie formacja stylistycznie była bliższa amerykańskiej niż szwedzkiej szkole brutalności. Przy okazji wszystko potraktowano z dużym poczuciem humoru przy okazji okładki i wydłużonych tytułów niektórych utworów.
Wszystkie dokonania zebrano na doskonałej składance [2], właczając w to wszystkie demówki oraz "Vanishing Sessions" z 2006. Antti Boman grał w thrash/deathmetalowych Deathchain (Death Gods w 2010 i Ritual Death Metal w 2013) oraz Winterwolf (Cycle Of The Werewolf w 2009 i Lycanthropic Metal Of Death w 2019).

Adám Monostori (ex-Vesztegzár)