Fińska grupa założona w 1996 w Tuusula. Zadebiutowała dwoma demówkami: "Filth & Vice As The Seasons Die" w 1998 i "Suicide Hymns" w 2000. Sam zespół reklamował się jako "melodic and melancholic metal with aggressive elements" i właściwie to określenie idealnie pasowało do muzyki, jaką zaprezentowano na pierwszym albumie wydanym przez wytwórnię Warner. Całość poparto mocnym ciężkim brzmieniem gitar, potężną perkusją oraz umiejscowieniem stylistycznym pomiędzy typowym metalem gotyckim, a klasycznym heavy. Instrumenty klawiszowe - obsługiwane przez gościnnie występujących Tea Dickmana i Veijo Laine - miały znaczenie drugorzędne, budując jednak klimat w tle, podobnie jak słyszalne w kilku utworach orkiestracje. Huvinen śpiewał w delikatny sposób, charakterystyczny dla Finlandii, przechodząc czasem jednak w rejony typowe dla klasycznego heavy. W ten sposób właśnie rozpoczynał płytę romantyczno-łagodny The Romance, ale już w kolejnym Forgiveness zawarto zarówno momenty melancholijne, a całość okraszono bogatymi ozdobnikami w tle. W Exit The Lake Suicide podkręcono tempo, łącząc je z wielką swobodą wykonania, a Nummela popisywał się doskonałą solówką. Mroczny Dreaming zwracał uwagę melorecytacją i dawką gotyku w rozsądnych ilościach, a Despair Of Tomorrow robił wrażenie kontrastem między potężnymi akordami a delikatnymi partiami wokalnymi. Kiss, Wound, Gone był najbardziej standardowym fińskim utworem metalowo-gotyckim, posiadał jednak kilka mocniejszych fragmentów, nadających mu atrakcyjności. W tradycji ostrzejszego mrocznego heavy nagrano Bleed, wypełniony uporczywie powracającymi riffami, a Huvinen po raz kolejny ukazywał swoje wokalne umiejętności w urozmaicony sposób. Na nieszczęście zjawiskową i melodyjną atmosferę niemal niweczył wciśnięty na koniec trywialny Tonight, wyraźnie odstający kompozycyjnie od reszty materiału. Przez ponad dekadę zespół milczał, a muzycy udzielali się w innych projektach. W końcu Denigrate wrócili drugą płytę, która także nie przyniosła im rozgłosu.

Timo Kallio (Dead Shape Figure)