Holenderski zespół założony w 1981 w Hoogvliet. Wydał trzy demówki w latach 1982-1983. W tym wczesnym okresie skład tworzyli: Verschoor, Vijgen, wokalista Rufus Udo, gitarzysta Harry Van Boven i drugi gitarzysta John Van Wissen. Ekipie udało się jeszcze przed rozpadem umieścić utwór King Of The Midnight Fire na splicie "Metal Power 2" w 1984. Musiały minąć ponad trzy dekady, by Ear Danger wrócili do świata żywych demówką "Shock And Awe" w 2007. Klasyczny metal powrócił do łask także w Holandii, a [1] został wydany w wersji winylowej nakładem własnym w 2011, a dwa lata później CD wydała francuska wytwórnia Emanes Metal Records. Grupa grała tradycyjny do bólu heavy metal, taki jak w latach 80-tych się grało w Holandii - czyli trochę niemiecki, trochę brytyjski i trochę amerykański. Kwartet zapodał udane bujające numery podbarwione NWOBHM w rodzaju Beelzebub`s Friend czy The Battle i w tej konwencji tylko Assassin wypadł mniej interesująco od innych. Ear Danger stawiał na nośne nieskomplikowane refreny, dawkę heroicznego patosu bez przerysowań i silenia się na epickość. W tym kierunku muzycy udali się tylko raz w 1000 Days In Sodom i ten dosyć wolny utwór brzmiał trochę jako proto-heavy/doom lekko bez wyrazu. Kiedy grali szybko i zdecydowanie od razu stawali się bardziej interesujący w bojowym Hellish Wings z brawurową gitarową solówką i mocarnymi wokalami Leona Lohmanna. Wyborny Children Of The Sun odegrano w brytyjskiej manierze, w dodatku w old schoolowym stylu. Refren masywnego Burn At The Stake przypominał nagrania ekip z okręgu Newcastle (w tym przypadku Blitzkrieg). Pełen wdzięku łagodniejszy King Of The Midnight FireShock & Awe z melodią US Power, choć bojowe gitary po części sięgały do twórczości Judas Priest z wczesnych lat 80-tych. Sekcja rytmiczna złożona z weteranów grała z werwą i wyczuciem, a wokalista wyciągał momentami ekstatyczne górki, których nie powstydziliby się najwięksi krzykacze sceny US Metalu. Zachowano styl realizacji klasycznego heavy z lat 80-tych, z dosyć surowymi gitarami i głośną sekcją rytmiczną. Oczywiście wsparto to nowoczesną techniką nagraniową.
Druga płyta ukazała się nakładem Emanes Metal Records w czerwcu 2014, a zespół nagrał ją w tym samym składzie co poprzednio. Tym razem Holendrzy także nie zawiedli, choć brzmieniowo ten album wydawał się nieco lżejszy przy jednoczesnym zwiększeniu epickiego charakteru klasycznego metalu. Sam początek taki sobie, bo zagrany w średnio-szybkim tempie Warrior Soul ustępował jednak podobnym nagraniom z pierwszej płyty, choć solówka gitarowa była przedniej marki. Star Illusion przypominał w paru miejscach Metal GodsI Am Your Enemy z udanym zwolnieniem w epickim refrenie. Duet gitarowy prowadził od początku do końca heroiczny On The Run z fenomenalnym refrenem rycerskim pod Twisted Tower Dire. Mnóstwo mocy zawarto w rytmicznym Spread Like Wildfire z chwytliwym refrenem świetnie wplecionym w melodię główną. W środek wrzucono nieco mniej interesujący rock/metalowy City On Fire. Tradycyjne sławienie heavy metalu następowało w kroczącym Bound By The Law z mocnymi wybrzmiewaniami gitar i gang- chórkami. Na tle tego wszystkiego trochę bez życia wydawał się To Live Is To Fight, ale świetnie kończono krążek w rycerskim epickim Raise Your Sword - najdłuższej i najbardziej urozmaiconej kompozycji w tempach i ozdobnikach, przyjmującej momentami surowy (niemal speedmetalowy) charakter z folkowymi ozdobnikami. Leon Lohmann gra świetnie na gitarze, ale wokalnie był w słabszej formie niż w 2011. Momentami jego głos nie miał mocy i zostawał zdominowany przez gitary, co na debiucie się nie zdarzyło. Całościowo płyta nawiązywała do stylu w jakim do boju Jack Starr poprowadził Burning Starr w XXI wieku oraz Twisted Tower Dire. Było tu więcej NWOTHM amerykańskiego niż europejskiego - ten był głównie reprezentowany przez gitarowe zagrywki w stylu Tipton-Downing. Od 2017 Lohmann skupił się na gitarze, ale nagrana z nowym wokalistą EP-ka przepadła.
Mattijs Verschoor grał w heavy/doomowym Tempter (dwie demówki: "Moral Constraints" w 1985 i "Lamentations" w 1988). Dick Vijgen bębnił w Impact (demówka "The Sound Of Money" w 1984) oraz hard`n`heavymetalowym Chain Reaction ("Chain Reaction" w 1993).

Leon Lohmann (ex-Schraapstaal), Sander Pastoor (ex-Libethra)