Hiszpańska grupa założona w 2000 w Mieres. Na początku nagrała demówki "Duena De Mi Alma" w 2003 i "Edén" w 2005, które pozwoliły na podpisanie kontraktu z meksykańską wytwórnią Agora Discos. Na pierwszej płycie Edén grał bezwzględnie ostrzejszy powermetal niż raczej pastelowy Darksun i Suárez miał trudniejsze zadanie niż w tamtym zespole, bo musiał siłować się z dwiema mocnymi gitarami i ta moc została podkreślona w procesie nad wyraz selektywnej produkcji. Facet śpiewał wysoko, może nawet za wysoko do barwy gitar, ale urzekał w tych najbardziej melodyjnych partiach refrenów. Menéndez i Del Rio parli do przodu, miejscami wzorując się nawet na US Power, dostosowując jednak się do potrzeb powermetalu iberyjskiego. Nieźle prezentował się jako otwieracz zdecydowany tytułowy Polvo De Diamantes, potem zaś muzycy kierowali się w stronę romantycznego power z obszarów WarCry, pozostawiając dużo miejsca na wokalne popisy w wysokich rejestrach frontmanowi w dramatycznym Sin Ti. Uwagę słuchacza zwracał spokojny i miarowy Cansado De Morir i na szczęście wokalista mniej krzyczał w tym lekko posępnym klimacie. Coś z dostojnej rockowej epickości wczesnego Tierra Santa słychać było w Solo Tu Amor, w którym gitary pięknie współpracowały - do ideału jednak sporo zabrakło, bo w sumie najważniejszą linię melodyczną wyeksponowano słabo. Za to heroiczny Sacrificio niszczył totalnie i mocarna sekcja rytmiczna napędzała ten bojowy numer. Manieryzm Suáreza przydawał się w Nuevo Amanecer, gdzie aktorski przekaz znaczył wiele w podkreśleniu monumentalnego charakteru całości. Requiem to jasno wyraźny iberyjski power o bardzo dobrej melodii, choć na pewno niezbyt odkrywczej. Frontman odnajdował się w swoim żywiole w rock/metalowej balladzie Dame Una Senal. Wszystko kończył przeciętny Duena De Mi Alma. Brzmienie wyśmienite, a mix i mastering wykonał sam Suárez, wydobywając odpowiednią głębię, na czele z fenomenalną perkusją oraz ciężkimi gitarami.
Kiedy zajęty w macierzystej formacji >Daniel Suárez opuścił Edén, pojawił się problem z obsadą stanowiska wokalisty. Wybór padł na nowicjusza Jorge Sanza, pojawili się też nowy basista Rubén Carrio, oraz klawiszowiec Luis Fernández. Ekipa znów przedstawiła solidny zestaw kompozycji powermetalowych - dosyć różnorodnych, od heroicznych do nastrojowych i zgrabnie wyrażonych stylistycznie (poza raczej bezbarwnym Dios Del Mal). Początek wyborny i po klimatycznym intro fani otrzymali nastrojowy i zagrany w średnio-wolnym tempie Mi Elección. Niespiesznie odegrano Agotado, lecz odnosiło się wrażenie, że był to produkt jakiejś innej sesji w studio, bo wokalnie Jorge Sanz zostałzbyt wciśnięty między gitary. W tych średnich rytmicznych tempach muzycy czuli się najlepiej, bo to samo powtarzali w malowanym łagodnymi emocjami Cazador De Suenos. Bardziej dumnie toczył się Cuervos De La Noche, ale przecież i tu zespół nie przyspieszał, trzymając się swoich rytmów i ubarwiając wszystko ciętymi solówkami gitarowymi. Konkretnie rycerski La Sangre Del Dragón, znów z odniesieniami do Tierra Santa (także w pięknym refrenie). Pod kątem obowiązkowej ballady nagrano A Medianoche, który lekko rozczarowywał. Na koniec jeszcze jeden spokojny kawałek - heavymetalowy Desnuda Tu Espada z wyjątkowej urody wokalami i kunsztowną grą obu gitarzystów. Edén był na tym albumie spokojny, wyważony, odprężający i czasem skłaniający do refleksji. Wykorzystani gustowne melodie bez tak częstego hiszpańskiego przekolorowania. Mix i mastering wykonał Miguel Herrero - mało znany ex-perkusista formcji Brecha. Występ Jorge Sanza okazał się jednorazowy.
W 2010 za mikrofonem stanął Óscar Nieto, [3] nagrano również z nowym basistą Cristianem Iglesiasem. Eden kontynuował swój styl grania melodyjnego metalu w średnich tempach - refleksyjnego i nieco smutnego, z ekspozycją wokalisty. Nieto zabrakło nieco charyzmy i ekspresji Suáreza oraz przyjemnej stanowczości Jorge Sanza. Operując w dość wąskim zakresie średnich rejestrów, jego głos powodował spłąszczenie gitarowego efektu współpracy duetu i w rezultacie utwory brzmiały jednowymiarowo. Niemniej melodie po raz kolejny były udane, tak jak w spokojnych Siento Que El Tiempo Se Va, Libre oraz El Caminante Del Tiempo. Elegancko zmierzali do refrenów sentymentalnych i zapadających w pamięć. Menéndez i Del Rio jak zwykle prowadzili dyskretne i wysmakowane dialogi, ale jakby na płycie wszystko upraszczali. Album był pod względem melodii wyrównany i większość kawałków trudno uznać za szczególnie oryginalne i ekscytujące. Warto było jednak poczekać na En El Camino, który uroczo się rozwijał i nawet wrzucono tutaj nieco ekstremalnych wokali wbudowanych w nostalgiczny styl melodii. W Mi Voz z gracją eksponowano piękną melodię i ten refren po prostu był o klasę wyższy od wszystkich pozostałych. W Trovador nieco heroizmu w iberyjskim stylu w dumnych riffach o umiarkowanych tempach i na koniec rytmicznie nasycony rockiem Descansa En Paz, gdzie także pojawiło się kilka wątków muzycznych. Alberto Ardines i Manuel Ramil popracowali w studio uzyskując ciepłe brzmienie, dobrane jak należy do atmosfery kompozycji. Powstała kolejna udana płyta Edén, której wartość byłaby większa, gdyby śpiew Nieto był bardziej ekspresyjny i aktorski.
Daniel González Suárez występował w gotycko-deathmetalowym Döxa (Once And For All w 2010 - śpiew i Delenda Est Carthago w 2013 - gitara) oraz grał na gitarze w symfoniczno-powermetalowym Last Days Of Eden (EP-ka Paradise w 2014, Ride The World w 2015, Traxel Mör w 2017, Chrysalis w 2018 i Butterflies w 2021). Jorge Sanz i David Ruidiaz (na gitarze) udzielali się w heavy/thrashowym Monasthyr (Eterno Linaje w 2022). Victor Fernández bębnił w heavy/thrashowym Blast Open (They Destroy Our World w 2012). Alex Del Rio zmarł 30 października 2013.

Daniel González Suárez (ex-Nörthwind, Darksun), David Ruidiaz (ex-Black Blood), Eneko Ramos (ex-Black Devil)