Angielski zespół powstały w 2017 w Guildford (Surrey). Kwartet postawił na melodyjny doom/death z riffami Paradise Lost i wokalizami pod Aarona Stainthorpe'a z My Dying Bride. Utwory przyjęły formę długich i wijących się numerów, snujących opowieści o nędzy i niedoli. Muzycy umiejętnie poruszali się po tych płyciznach rozpaczy, stawiając na emocjonalny przekaz, choć o mało wyrafinowanym podejściu w sferze oryginalności. Płaczące doomowe riffy nasycone były paradajsowym frazowaniem przypominającym akordy Grega Mackintosha, a całości dopełniał oszczędny akompaniament fortepianowy (gościnnie Jonathan Case), dopełnia sprawdzone elementy gatunku. Pomimo przewidywalności, ten trwający 69 minut wciągał bez reszty, a numery typu This Aesthetic Life czy She Is the Ocean zabierały słuchacza w podróż przez wieczny zmierzch. Jak to w takim graniu bywa, główny akcent położono na melancholijny klimat, choć The World is Your Cloister przeplatał złowieszcze momenty z miażdżącą duszę ciężkością. Gra gitarowego duetu była płynna i idealna do podjętej stylistyki. Copestake zaśpiewał świetnie, dodając swoim ochrypłym wokalem surowość do dryfujących harmonii, pomagając zdecydowanie zachować ponury charakter tych kawałków. Barry używał czystych tonacji bardzo oszczędnie, na wzór Stefana Hertricha z Darkseed. W tej rozległej żałobie był też promień światła, gdyż w wśród tych gardłowych ryków i szlochającego brzmienia, zawsze rozbrzmiewała delikatna melodia, która przebiła się przez mrok i oferowała słuchaczowi coś do uchwycenia. Elderseer udowadniał, że brytyjska scena doomowa nie miała się najgorzej, a dziedzictwo Wielkiej Trójki z Yorkshire było odpowiednio pielęgnowane dzięki takim albumom.
Barry Copestake śpiewał w doom/deathowym Slough Of Despair (Deluge Of Regrets w 2024).

Ewan Parry (ex-Talanas), Richard Hartley (ex-Seer's Tear, ex-Conquest Of Steel)