Włoski zespół założony w 1990 w Bolonii. Trzy demówki ("No Rest In Peace" w 1990, "The Real Doom" w 1991 i "Remains" w 1992) zdołały przekonać tylko szefów krajowej wytwórni Contempo Records (współpracującej z Death SS i Rollerball) do podpisania kontraktu. 10 kompozycji czerpało pełnymi garściami z amerykańskiego death metalu (zwłaszcza Morbid Angel i Suffocation), ale wielokrotnie wkradło się wiele motywów thrashowych. Ostatecznie płyta spodobać się mogła zwolennikom Sepultury z okresu Schizophrenia i Beneath The Remains (riff z They Died Without Crosses wręcz niepokojąco przypominał Troopers Of Doom Brazylijczyków). Technicznie nie było tutaj nic do podziwiania, w przeciwieństwie do morderczych riffów (Premature Burial, Rising Of Infection, Growing Into The Flesh) i nieźle wytworzonego klimatu. Niestety, muliste produkcja i mix niemal zabiły tą płytę (fatalne brzmienie gitar, perkusja ustawiona "zbyt blisko" pozostałych instrumentów), nadając całości wrażenie pozbawionej życia.
Formacja z całych sił próbowała utrzymać się na rynku. W 1994 wydała singiel Water Mirror / Chained To Life nakładem angielskiej Molten Metal Productions. Oba numery zaskakiwały zmianą stylu, gdyż Electrocution zwrócili się w ku dokonaniom Atheist, Sadus i nagranemu rok wcześniej debiutowi Cynic. Pokręcone struktury utwórów i jazzowe inklinacje w niczym nie przypominały poprzedniego albumu. Obok stosowanego we wcześniejszych latach growlingu, Montaguti zainicjował czyste wokale, wypadające ciekawie na tle interwałów gitarowych podebranych z muzyki klasycznej. W sierpniu tego samego roku formacja wrzuciła dwa utwory (Seamed With Scars i Images Are Turning) na split z grupą Hypocrite. Po mało udanej i w dużej mierze eksperymentalnej (sample i zżynka z Pantery) EP-ce, zespół poszedł w rozsypkę. Alex Guadagnoli próbował bezskutecznie zająć miejsce Maxa Cavalery w Sepulturze (był jedynym Europejczykiem dopuszczonym do finalnych przesłuchań). Po wielu latach Electrocution powrócili z [3], wydanym w barwach malutkiej wytwórni Goregorecords. Płyta była rozczarowaniem - ci, którzy liczyli w końcu na solidne uderzenie spod znaku Atheist, otrzymali deathmetalową podróbkę Deicide.
Bracia Canali założyli thrashowo-metalcore`owy Idols Are Dead i nagrali jeden album Mean w 2008. Gabriele Ravaglia wszedł w skład hardrockowego Bad Ambition (zagrał na ich drugim krążku Storm Signal w 2004) oraz thrash/deathowego Bull-Riff Stampede (Scatter The Ground w 2012).
UWAGA: istniał również inny włoski Electrocution z Salerno, który nagrał thrashowe demo "Nightmare Of Death" w 1992.