Włoska grupa powstała w 1997 w mieście Sacile. Wzorując się na Skyclad, postawiła sobie za cel połączenie tradycyjnego metalu z folkiem. Były jednak drobne różnice - na demówce ”To Oak Woods Bestowed” z 2000, wokal Damnagorasa brzmiał wyżej i melodyjniej niż Walkyiera, a niektóre kawałki miały posmak powermetalowy. Korzystając z pełnego asortymentu fletów, skrzypiec i akustycznych gitar, Elvenking nagrał bardzo dobry i ciekawy debiut z takimi utworami jak Skywards, Hobs And Feathers czy Seasonspeech. Podczas sesji nagraniowej do kolejnego krążka z przyczyn zdrowotnych odszedł z zespołu Damnagoras. Był to cios tym większy, że wokalista zabrał ze sobą sporo pomysłów, które trafić miały na nowy album. Ostatecznie znalazły się one na demówce "The Ultimate Dance" jego projektu Leprechaun w 2004. Na [2] nasiliły się znacznie motywy powermetalowe, spychając trochę w cień te bardziej interesujące elementy nawiązujące do folku.
Jednak wkrótce Damnagoras wrócił do składu, a Elvenking nagrał [3], zawierający energetyczne i tętniące życiem kompozycje. Gitarowe szaleństwo przeplatało się z nastrojowymi zwolnieniami i partiami skrzypiec. Niesamowite wrażenie robił motoryczny riff wchodzący po solówce na skrzypkach na początku Swallowtail. Płyta charakteryzowała się wreszcie świetną produkcją. Muzyka miała niezwykle dużo przestrzeni, a przy tym brzmiała odpowiednio ciężko. Tym co odróżniało Elvenking spośród innych powermetalowych bandów, oprócz oczywiście folkowych naleciałości, była osoba wokalisty. Damnagoras omijał tym razem wysokie zaśpiewy, śpiewał raczej w średnich rejestrach, a czasem mile pomrukiwał przez co doskonale budował klimat urozmaiconymi na swój sposób wokalami. Album otwierał galopujący Trow`s Kind (z solówką gitarową Nino Laurenne z Thunderstone). Powalał też kawałek tytułowy, w którym gościnnie zaśpiewał Schmier z Destruction. Był to umiejętnie wyważony materiał - gitarowe jazdy przechodziły w piękne i subtelne partie skrzypiec, a nad wszystkim czuwała celtycka melodyjność. Niezbyt skomplikowane struktury utworów pozwalały się cieszyć każdą nutą tego krążka - typowym leciutkim folkowym numerem był akustyczny On The Morning Dew wykonany przez Damnagorasa w duecie z Laurą De Luca. Nadal było słychać pewne echa Skyclad, niektóre wydania posiadały nawet bonus w postaci Penny Dreadful. Na [4] Mike Wead z Mercyful Fate zagrał dwie solówki - w The Scythe oraz A Riddle Of Stars. Na [5] Włosi wrócili do folkowego stylu z debiutu, choć do świetnej całości zupełnie nie pasował cover Belindy Carlisle Heaven Is A Place On Earth.
Marco Lanciotti bębnił na płycie Lione/Conti w 2018. Alessandro Jacobi dołączył do Moonlight Haze.

Alessandro Jacobi (ex-Trioxia, ex-Burning Black)