Francuski zespół założony w 2013 w Montigny-le-Bretonneux. Nazwa oznaczała "spadającą gwiazdę". Zespół nagrywał sporadycznie, ale debiutancki album (ponad 33 minuty to nie Ep-ka) po latach zapewnił kontrakt z niemiecką wytwórnia Northern Silence. Zespół postawił na atmosferyczny black metal dotyczący kosmosu i sięgania gu odległym gwiazdom. Melancholijno-kosmiczne granie stało na niezłym poziomie - zwłaszcza niezwykle intrygujący [2] na czele z tytułowym 22-minutowym kolosem Magnum Opus Calestis. W tych wędrówkach po odległych mgławicach zakrzywiających się czas i przestrzeń, grupa korzystała także z dobrodziejstw doom metalu, a w niektórych riffach przewijały się nawet nawiązania do heavy metalu. Zimne melodyjne riffy płynęły naturalnie na tle miarowych perkusyjnych rytmów, kreśląc iście eliptyczne wzory. Galaktyczne klawisze odgrywały w tej muzyce jednak pierwszoplanową rolę, podkreślając klimat gwiezdnych poszukiwań i eksploracji tajemniczych nieodkrytych jeszcze światów. Wokale o różnych odcieniach były w zasadzie tylko uzupełnieniem, odgrywając jakby narracyjną rolę. To było granie dla fanów Mare Cognitum, Mesarthim czy Midnight Odyssey. Maniacy astralnych podróży mogli zatracić się w tej muzyce bez pamięci, inni mogli machnąć ręką i narzekać na nudę. Autorem znakomitej okładki [2] był Tedd Luger. W Feu Prométhée uwagę zwracały kapitalne zimne ambientowe pasaże wyciągniętę niczym z kosmicznej pustki, z kolei specyficzna melancholia wkradała się w Icare Ou La Chute Des Corps Celeste, gdzie opowieść o Ikarze przekazano z pomoca mieszanki surowego blacku u bombastycznych syntezatorów. Zainspirowany filmem o tym samym tytule, Koyaanisqatsi stanowił krótkie skandowane intro z grobowym chórem i kościelnymi organami. Nazwa pochodziła z języka Hopi (Indian zamieszkujących niegdyś Arizonę) i zonaczała "życie pozbawione równowagi". Po kilkuletnie przerwie skład powiększono do kwartetu, ale nagrany z wokalistą Phobosem [3] był mniej interesujący.

Carolus Chazoulus / Clément Six (obaj ex-Cave Growl)