Kanadyjski zespół założony w 1984 w Montrealu. Po wydaniu singla (brzmiącego niczym najwcześniejszy Anthrax) zamilkł na pięć lat i wrócił tylko wytrwałości basisty o znajomo brzmiącym nazwisku Raczko. W celu nagrania płyty dobrał on sobie zupełnie nowych muzyków. [2] okazał się niestety zupełnym niewypałem. Monotonnego głosu wokalisty Papafylisa nie dało się słuchać - facet nędznie podrabiał Tony`ego Portaro z Whiplash pod kątem wykrzykiwania przypadkowych słów. Utwory były proste i zbyt wolne jak na przyjętą konwencję power/thrashu z dziwacznym mixem ze studia nagraniowego. Eudoxis rzucił się na głęboką wodę, gdyż grać thrash w niezbyt szybkich tempach potrafił w zasadzie jedynie Coroner i to dopiero w środkowym okresie swej kariery, kiedy szwajcarskie trio nabrało konkretnego doświadczenia. Raczko i koledzy technicznie nie byli w stanie wykonać tego co sobie zaplanowali. W ten sposób choćby Progressive Metal Deterioration (Dementia) brzmiał niczym kawałek w dziwny sposób pocięty, któremu zabrakło płynnych przejść pomiędzy poszczególnymi segmentami. Kwintet nie posiadł umiejętności na kreatywne łączenie różnych pomysłów, by potem spleść je w jedną spójna całość. Gitarzyści sięgnęli po mało zrozumiałe motywy z crossoveru i hardcore/punku, co nasuwało skojarzenia z S.O.D. Ostatecznie płyta Eudoxis prezentowała się jako nagromadzenie eksperymentów, wtórnego wokal, pozbawionych mocy riffów i ogólnej przytłaczającej nudy.
7 marca 2018 ukazała się kompilacja "The Gathering" zawierająca wszystkie nagrania Eudoxis oraz dwa nagrania projektu Screen, w którym grali niektórzy członkowie grupy. W 2023 ekipa powróciła po kilku dekadach niebytu jako kwartet z albumem streamowanym w internecie.