Włoska grupa powstała w 1993 w Padua. Zadebiutowała kiepskimi demówkami: "The Tale Of The Horned King" w 1993 i "The Dark Dreamquest 1" w 1994. Evol grał przaśny, prymitwny i po prostu kabaretowy black metal, nieco na wzór norweskiego Ancient. Muzycy myśleli, że stworzą odpowiedni etos średniowiecza, kiedy wrzucą tu i ówdzie kilka folkowych wstawek. Satyrycznego obrazu dopełniały nieudane dwa kawałki instrumentalne, różne dziwne instrumenty i dwa nie pasujące do siebie wokale. Zespół po prostu ośmieszał się, torturując jednocześnie uszy słuchaczy. To była po prostu okrutna wiocha, przy którym Daudi Baldrs Burzum to aranżacyjne arcydzieło. Ostatecznie płyty uosabiały najgorsze cechy black metalu z wczesnych lat 90-tych. Deklamacje dziewczęcym głosem, banalne partie i klawisze brzmiące jak zagrywki organisty w wiejskim kościółku występowały w niemal każdej kompozycji. Ta nieporadność odstraszała dosadnością starych horrorów. To był teatr-wydmuszka, bez żadnej wartości artystycznej i ze strojami wyjętych ze starych szaf z naftaliną. Koniec końców, [1] to sztampowa historia o złym smoku, pięknej księżniczce i odważnym rycerzu, zakończona śmiercią bestii i ślubem młodej pary.
Lord Of Sorrow grał w Death Dies, Mad Agony, Satanel, Negatron (we wszystkich czterech bębnił Tomas Contarato), Abhor (z Alexem T-Rexem) i Incantvm.