Angielska formacja powstała w 1981 w Bradford. Dość niefortunną nazwę zaczerpnęła od filmu Johna Boormana z tego samego roku. Pięcioutworowy [1] był dość wiernym duplikatem dokonań Iron Maiden (Come On And Rock, Haunted By The Shadows), podobnie jak wydana w 1988 czteroutworowa EP-ka Hot For Love. Zamiast epickiego miecza, na okładkę maxisingla Hot For Love trafił kobiecy tyłem w stringach, co bardziej pasowało do muzycznej stylistyki. Ten image podbudowywało zdjęcie muzyków ze znakomitego [2], które przypominało eleganckie fotografie z płyt progresywno-metalowych z początku lat 90-tych. Płytę wypełniły chwytliwe i świetnie zaaranżowane kompozycje, intrygujące wplatające motywy hard rockowe, wzbogacone o gitarowe pojedynki Solynskyja i Bladesa. Excalibur odważnie wykorzystali wiele partii akustycznych, dodając numerom specyficznego charakteru. Ekipa zaprezentowała się tu bardzo amerykańsko, wykazując tylko sporadyczne podobieństwa do formacji brytyjskich w rodzaju Marshall Law czy Grim Reaper z ich trzeciego albumu. Te wpływy zza Oceanu mieszały się harmonijnie na granicach gdzieś między Dokken i White Lion z jednej strony, a Fifth Angel czy lżejszej wersji Vicious Rumors z drugiej. Płyta wydawała się znakomitym kąskiem dla fanów amerykańskiego heavy metalu, którzy lubili odrobinę lakieru do włosów, ale nadal potrzebowali solidnej dawki soczystej mocy. Ujmująco inspirowany muzyką klasyczną wstęp emanował dobrym smakiem, przechodząc w kapitalny Fight - zabójczy numer na wzór Metal Church, choć bez siły tego zespołu. Ostre jak brzytwa riffy, szalony rytm i ponadprzeciętnie utalentowany wokalista Paul McBride stanowiły największe walory tego utworu. Frontman miał głos wszechstronny, który dostosowywał do rozmaitych aranżacji, niczym inkarnacja Ricka Hughesa z Sword i Michaela Jacksona z Satan - choć bardziej melodyjna. Waiting uderzał w delikatniejsze tony i tu pojawiał się akustyczno-elektryczny hard rock. W fantastycznym Lights Go Down zespół przesuwał granice agresji jeszcze dalej, z niemal US powerowym refrenem i dopracowanymi chórkami. Akustyczny fragment w okolicach dwóch i pół minuty stopniowo narastał, aż eksploduje w doskonałej melodii na dwie gitary. Na tym tle Round And Round wydawał się nieco słabszy, ze zbędnym klawiszowym wstępem na samym początku. Frozen Promises zaczynał się spokojnie, z większą ilością gitar akustycznych i uwodzącym wokalem McBride'a. Muzycy nei spieszyli się przez te siedem minut i powoli się rozpędzali. Solówka była doskonała, a w ostatnich dwóch minutach grupa dawała z siebie wszystko. Tryptyk Early In The Morning, Carole Ann i Running Scared orbitował wokół komercyjnego hard rocka, wyraźnie zresztą inspirowany sceną amerykańską. Wielki finał zapewniały nadzwyczaj ciężki jak na Excalibur Death's Door w stylu Vicious Rumors oraz emocjonalny Sick And Tired - kawałek zakorzeniony w brytyjskiej tradycji, z nutą Iron Maiden, która przecież przenikała nagrania grupy z dużo większą siłą do 1985.
Z tym nadzwyczaj udanym albumem kwintet spóźnił się jednak o co najmniej pięć lat, a odejście w 1991 McBride`a przesądziło o losie zespołu. Formacja całe lata 80-te spędziła walcząc z przeciwnościami losu, by ostatecznie odejść w zapomnienie, gdy w końcu podpisała kontrakt na wydanie długo oczekiwanego debiutanckiego albumu. Być może jedynym celem muzyków było wydanie tych kapitalnych numerów tak jak na to zasługiwały, z pieczołowicie dopracowanym winylem (okładka, wewnętrzna koperta z tekstami i zdjęciami). Kiedy więc osiągnęli swój cel i zrozumieli, że nie zajdą dalej, może kwintet uznał, że jego czas minął i zajęli się czymś innym. Od tamtego czasu nie było żadnych projektów ubocznych, żadnych reaktywacji czy żadnych prób powrotu do dawnych czasów.