Amerykański zespół powstały w 1984 w Bostonie. Debiut wypełnił humorystyczny mix thrashu i punku lub (jako określali inni) speed metalu i hardcore-punku. Utwory były nadzwyczaj proste, pod względem szybkości dorównujące Dark Angel oraz Wehrmacht. Jedyne zwolnienie następowało w kawałku tytułowym zamykającym płytę. Do tej wojowniczej, ale banalnej muzyki zastosowano niestety surową i głuchą produkcję, niemal na poziomie demówki. Głos Johnsona nasuwał skojarzenia z wrzaskiem wokalisty grupy Verbal Abuse ukrywającego się pod pseudonimem Nicki Sicki. Wkrótce stanowisko śpiewającego basisty objął Seth Putnam. On pchnął Executioner na bardziej metalowe tory. Na [2] zniknęły elementy punkowe, a album stylistycznie podobać się mógł fanom wczesnego Sodom. Całość jednocześnie brzmiała lepiej niż to miało miejsce w przeszłości, choć dziwnym posunięciem było ponowne nagranie trzech numerów z debiutu (Death March, Break The Silence, Eye Of The Needle). To granie nadal było atrakcyjne, chyba że ktoś pasjonował się bezużytecznym nadmiarem perkusyjnych blastów, odrzucającego wokalu i uproszczonej wersji grania a la Metallica sprzed 1983. Formacja nie posiadała własnej osobowości, oferując w zamian fałszywą kreatywność. Fani Necrophagii i Infernäl Mäjesty mogli jednak znaleźć tutaj coś dla siebie. Ekipa rozpadła się, a wydana w 1999 składanka zawierała kawałki dotychczas nie publikowane, m.in. z nie wydanej płyty In Cold Blood.
Seth Putnam grał w Post Mortem i założył grindcore`owy Anal Cunt. Udzielał się także w chórkach na The Great Southern Trendkill Pantery. Muzyk znany był ze swego grobowego poczucia humoru. Zmarł 11 czerwca 2011 na wskutek niewydolności serca w wieku 43 lat.