Amerykański zespół powstały w 2016 w Portland. Na początku kariery zrealizował dwie funeral doomowe demówki: "Demo MMXVI" w 2016 oraz "Cyclical Sentient Struggle" w 2017. Pierwszy album, wydany niezależnie 4 października 2019, był jednak inny. Exulansis połaczył znakomicie doom metal z blackowymi wstawkami, wrzeszczącym wokalem, kameralnymi wstawkami i skrzypcami. Andrea Morgan grała wyśmienicie i w grane przez nią smutne tonacje nasuwały skojarzenia z Martinem Powellem z My Dying Bride. Głównie właśnie dzięki skrzypcom na album trafiły piękne melodie, łagodzące surowość tego klimatycznego doom/blacku. Kompozycje dryfowały między tymi sprzecznościami, a ujmujące harmonie przędzej czy później prowadziły do ponowengo łączenia gatunków. Po każdym z dłuższych numerów wrzucono krótsze utwory, które stanowiły popisy dla Andrei - jej instrument nie był po prostu właczony w to wszystko w celu odróżnienia się od konkurencji. Skrzypce doskonale uzupełniały melancholijne ballady funeral doomowe i wcale nie ustępowały gitarze w blackmetalowych momentach. Cały album stanowił fenomentalny monolit i trudno było wskazać najlepszy numer.
W listopadzie 2023 Exulansis wydało dwa krążki. [2] był album lekkim, folkowym i niemal w całości akustycznym. [3] stanowił właściwą kontynuację poprzednika. Materiał rozczarowywał krótkim czasem trwania i fani raczej czekali na coś więcej niż te 32 minuty. Wydawało się, że niepotrzebnie rozbito to wszystko na dwa osobne płyty, gdyż obu zabrakło wyjątkowości Sequestered Sympathy [1]. Otwierający Of Nature & Hatred stawiał na black metal w stylistycznej mieszance Exulansis, która tu szczególnie przypominała dokonania Panopticon. Utwór oczywiście nie zawodził, szczególnie dzięki rozbudowanym partiom skrzypiec, ale był dość jednowymiarowy od początku do końca. Blisko 12-minutowy Overtures Of Uprising wnosił oczekiwaną różnorodność - otwierały go spokojne tony, skrzypce znajdowały się w centrum uwagi i ten początek przygotowywał grunt pod nadchodzący metalowy atak. Melodie smyczkowe zapadały skutecznie w pamięć i wspaniale współpracowały z gitarami, gdy te ostatnie odchodziły od tremolo na rzecz bardziej złożonych fraz. Krótszy A Movement In Silence przypominał otwieracz, ale posiadał lepszy impet pod względem temp i intensywności. Punktem kulminacyjnym był jednak ponad 10-minutowy Dawning - wokalne wrzaski Ellisa Ray`a tymczasowo zastąpił gardłowy growling, a kiedy tempo spadało w aranżacje wsuwał się czarny żałobny doom z towarzyszącymi mu smyczkami. Zsynchronizowane arpeggia skrzypiec i gitar w okolicach siódmej minuty to apogeum tej cudownie ponurej i melancholijnej kompozycji. Patrząc wstecz na debiut Exulansis, tamto połączenie różnych stylistycznych oblicz wypadło znacznie lepiej niż dwa osobne wydawnictwa w 2023. Fani mieli nadzieję, że w przyszłości ekipa nie planowała w ten sposób segmentować swoich różnych składowych komponentów, bo tutaj to do końca po prostu nie wypaliło.
Ellis Ray grał w punkowo-blackmetalowym Carrion Bloom. Andrea Morgan grała w post-metalowo/drone-doomowym Megaton Leviathan (Mage w 2018), a także wspomogła Rebeccę Vernon (liderkę SubRosa) przy jej projekcie The Keening (Little Bird w 2023).

Kevin Handlon (ex-Kastigation, ex-Vulgarian)