Jednoosobowy projekt tworzony przez Markusa Tümmersa, który przybrał pseudonim Vratyas Vakyas (co oznaczało Wędrownego Poszukiwacza). Nazwa Falkenbach pochodziła z Asatru - politeistycznej religii pogańskiej opartej na wierzeniach osadzonych w mitologii nordyckiej - i oznaczała dosłownie Strumień Sokoła. Jako dziecko Markus mieszkał kilka lat w Islandii, gdzie zachłysnął się kulturą skandynawską. Po powrocie do Niemiec postanowił w 1989 założyć w Düsseldorfie zespół muzyczny. Karierę rozpoczął od nagrania 6 demówek w latach 1989-1996. Zrealizowany w 1995 album Fireblade nie ujrzał światła dziennego, gdyż Markusowi nie udało się namówić żadnej wytwórni do podpisania z nim kontraktu. Z tego powodu debiutancki krążek udało mu się nagrać dopiero w rok później. Większość numerów napisał po angielsku, ale pojawiły się również teksty w staroislandzkim, starogermańskim i po łacinie. Opiewające krajobrazy, historię i kulturę Skandynawii kompozycje opierały się na epicko-pogańskim przesłaniu przypominającym ostrzejszą wersję Hammerheart Bathory. Atmosferę tworzyły głównie surowe klawisze, na których tle udanie wypadł zmieniający skale wokal Markusa. Płyta zręcznie manewrowała między folk metalem a blackiem, zachowując jednak zawsze kręgosłup charakterystyczny dla viking metalu. Słuchacz czuł się niczym zstępujący na po długiej żegludze Wiking, czujący na twarzy powiew lodowego wichru i będący gotów do splądrowania pobliskiej wioski. Do najmocniejszych momentów albumu należały: Heathenpride z mieszanymi wokalami, doskonale definiujący całość Laeknishendr z mocniejszym wskazaniem na black metal, nadzwyczaj melodyjny Ultima Thule oraz pełen furii Winternight. Markus świetnie pokierował emocjami w smutnym i transowo poetyckim Into The Ardent Awaited Land.
Swoim granym z autentycznym zapałem patetycznym pogańskim metalem, Falkenbach zdobył sobie niemal fanatyczne oddanie w pewnych kręgach. Po 1998 Vakyas skupił się na rozwoju własnej wytwórni Skaldic Art Productions i dopiero w drugiej połowie 2003 nagrał [3], korzystając z pomocy muzyków sesyjnych z zespołu Vindsval, zrzeszonego zresztą w Skaldic Art. Formacja nigdy też nie zagrała koncertu, ponieważ Markus "nie mógł znaleźć odpowiednich muzyków, od których oczekiwałby nie tylko odpowiednich umiejętności muzycznych, ale też uczuciowego zaangażowania". [4] zawierał liczne kawałki ze wspomnianego już Fireblade. W 2006 Skaldic Art wydał dwa albumy tribute poświęcone twórczości Falkenbach z charakterystycznym logo zespołu na okładce: ...An Homage To Falkenbach, ograniczone do 500 egzemplarzy każda. Na płytach zagrali m.in. Eluveitie, Folkearth i Vinterriket. To poważne i pompatyczne podejście do viking metalu podtrzymywał udanie nagrany po długiej przerwie [5]. Markus po raz kolejny udowodnił, że posiadał talent do tworzenia pociągających epickich kompozycji. Idealny balans między podniosłym graniem a mocniejszym uderzeniem osiągnięto w Time Between Dog And Wolf, reszta również "solidnie nadgryzała zmurszały pokład normańskiego drakkaru".
1 listopada 2013 ukazał się znakomity [6] - być może najlepsze dokonanie Falkenbach w ogóle. Moc połączenia gitary elektrycznej i akustycznej objawiał już otwierający Vaer Stjernar Vaerdan i od początku do końca krążka, słuchacz miał wrażenie powrotu do klimatów [3]. Vratyas ponownie korzystał w tekstach ze starogermańskiego, korzystając przy pisaniu liryków z pisma runicznego. Do pędu znanego z dawnych lat powracał brawurowo Wulfarweijd, z podwójną stopką basową i harshem. Największą siłą krążka było zbalansowanie agresji (Bronzen Embrace, I Nattens Stilta) z romantycznymi muzycznymi odami ku czci Odyna w rodzaju fantastycznego Eweroun, ale także Mijn Laezt Wourd czy Ufirstanan Folk. Prawdziwym klejnotem był Bluot Fuër Bluot, łączący obie te stylistyki. Płyta przywróciła Falkenbach blask chwały i w efekcie powstało jedno z najlepszych dzieł viking metalowych roku 2013.