Australijski jednosobowy projekt założony w 2016 w Adelajdzie. Pierwsze cztery wydawnictwa albumy były przeciętne i nie wychodziły poza jakiekolwiek standardy atmosferycznego black metalu. Nieporozumieniem byilku ł [5], który wypełnił mix dungeon synth i ambientu. Płyta po prawdzie powinna się ukazać pod szyldem innego zespołu Kevesević - właśnie grającego głównie dungeon synth Gelure (Into The Chesfern Wood w 2020, The Candlelight Tomes w 2021 i Inner Sanctum w 2025). Baczniejszą uwagę na Fathomage zwrócił dopiero [6], zwłaszcza że wypełniła go tematyka chrześcijańska - a przecież black metal bardzo często dotyczył ściśle antychrześcijańskiej filozofii i obrazów. Album na szczęście czerpał z mitologii chrześcijańskiej bez popadania w kaznodziejstwo. Zresztą te wszystkie dywagacje schodziły na drugi plan, kiedy w Before Thy Holy ChaliceWooden Chapel Among The Evergreens lub złowieszczy półmrok w Metanoia. Zwieńczeniem całości był kapitalny Martyrdom zaczynający się śpiewem klasztonego chóru z Pskowa, będący hymnem ku czci Korneliusza, męczennika i świętego kościoła katolickiego z III wieku. Probleem polegał na tym, że wielu purystów black metalu odwróciło się od tej płyty z zasady, że miała coś wspólnego z chrześcijaństwem.
[7] stanowił powrót do dungeon synthu, atmosferycznego ambientu i średniowiecznego folku. Tematycznie dotyczył Wysp Brytyjskich z przewijającymi się modlitwami do świętych, pielgrzymkami, klasztorami, zakonami mnichów i zbirami hymnów liturgicznych. Największym jednak dokonaniem artystycznym Fathomage był [8], na którą trafił obraz XIX-wiecznego amerykańskiego malarza niemieckiego pochodzenia Alberta Bierstadta "Wodospady Multnomah". 75 minut obłędnego atmosferycznego epickiego black metalu słuchało się po prostu znakomicie. Do tajemniczych syntezatorów, przenikliwych wysokich krzyków dochodzących niczym z głębin i dobrze umiejscowionych blastów, dochodziły wszystkie te fantastyczne melodie i harmonie, których w przeszłości Fathomage brakowało. Często prym wiodła samotna gitara akustyczna, która kontynuowała ogólny ponury nastrój. Wzruszał przede wszystkim The Majesty And Beauty Of A Fallen World, w którym melodyjna intensywność osiągała prawdziwe apogeum na tle dudniących riffów. Także w Vales Of Darkness melodie potrafiły "rozedrzeć serce", podcza gdy delikatne klawisze podkreślały szybko grane blackow riffy. Aż cztery z ośmiu kawałków przekraczały granicę 10 minut i było w tym wszystkim coś z triumfu Caladan Brood i monumentalizmu Summoning.