Amerykańska grupa powstała w 2018 w Chicago. Związała się z włoską wytwórnia Cruz Del Sur. [2] szybko przechodził do rzeczy i The Mariner emanował duchem twórczości Atlantean Kodex, podczas gdy akustyczne solówki ścigały się z grzmiącymi riffami, potężnymi bębnami i zawodzącym wokalem na wzór Jake'a Rogersa z Visigoth. Generalnie ekipa postawiła na etos Bathory z lekko surowym brzmieniem, dodającym tym bojowym numerom odpowiedniej twardości. Doomowo-epicki Sirens to już żałobne wpływy Solitude Aeturnus i Procession i było w tej kompozycji coś z królewskiego majestatu, z unoszącymi się w powietrzu żeńskiego wokalu, podczas gdy Matt Papai szalał za mikrofonem, widząc nieuchronny los swoje okrętu na skałach przeznaczenia. Niestety, zespołowi nie udało się utrzymać całej płyty na tak wysokim poziomie i słabsze utwory w postaci Northern Skies lub Arctic Winds osłabiały ogólny impet całości. Nie były to kawałki złe, po prostu nie dorównywały tym najlepszym, posiadając kilka dość niezgrabnych motywów. 11-minutowy The Hyperborean prostował kurs, choć można go było skrócić o dwie minuty. Ogólnie 53 minuty takiego grania okazywało się zbyt dużym balastem, przez co album wytracał swoją atrakcyjność. Frontman użył szerokiego spektrum stylów - od klasycznego doomowego śpiewu po niemal deathmetalowe ryki. Na płycie działo się wiele dobrego, lecz kilka niedociągnięć powstrzymywało go przed osiągnięciem wielkości. Potencjał jednak był ogromny.
Po odejściu Martillo i zrekrutowaniu Geista, ekipa przystąpiła do nagrywania [3]. Finalny efekt był oszałamiający - kwartet nadzwyczaj udanie okiełznał heavy/doom i połączył je z potęgą rdzenia Bathory ery Hammerheart w celu miażdżenia czaszek niewiernych. [2] już zapowiadał nadchodzącą wielkość, ale momentami jeszcze niezręczne aranżacje nie pozwalały przekroczyć Bifrostu i wstąpić do Walhalli. Tym razem wszystko wyglądało zgoła inaczej. Plany bitwy pozostały niezmienione, ale teraz utwory wnosiły do bitwy zabójczy poziom umiejętności. Poza Bathory, Fer De Lance czerpał inspiracje z Manowar, Sig Ar Tyr, Candlemass, Visigoth i Crypt Sermon. Rozpoczęcie prawie 13-minutową kompozycją tytułową Fires On The Mountainside wymagało brawury, ale ten właśnie numer jak żaden inny udowadniał, czemu grupa była tak pewna siebie. To był porywający epicki metal, która odwiedzał wszystkie zakątki gatunku i bezcześcił groby przodków. Powściągliwa partia gitary flamenco przygotowywała grunt pod wielką przygodę, by szybko eskalować do tradycyjnego metalu, a następnie w granicach czwartej minuty uczcić twórczość Bathory i Ereb Altor. Znacznie krótszy Ravens Fly odegrano w podobnej konwencji, choć Bathory wzbogacono elementami folku i powermetalu. Matt Papai śpiewał tu niemal jak Hansi Kürsch z Blind Guardian, a zręczna mieszanka stylów naprawdę robiła wrażenie. Death Thrives to kolejny popisowy hit z bardziej złowieszczym brzmieniem i oszałamiającą grą obu gitar w stylu Lost Horizon, zresztą frontman wcielał się tutaj w Daniela Heimana i powermetalu było nadzwyczaj dużo. Nagle pojawiał się The Feast Of Echoes, nawiązujący do Black Sabbath ery Dio z organami wzorowanymi na lata 70-te XX wieku, co generowało pokłady dodatkowej ekstrawagancji. Jedynym słabym punktem w zbroi był nastrojowy Fire And Gold, ale na koniec Tempest Stele z przekręconym tytułem po części zacierał to wrażenie przeciętności, z mnóstwem wznoszących się i opadających elementów. Całość była gęsta i nieprzenikniona, choć producent Arthur Rizk nie popisał się w kilku momentach nie eliminując ściany dźwięku.
Collin Wolf grał w hard rockowo-heavy/doomowym Strange News (EP-ka Liar's Curse w 2025).

Matt Papai (ex-Moros Nyx, ex-Professor Emeritus), Collin Wolf (ex-Ängelust, ex-Hrafnskald, Olórin, Smoulder),
Patrick Gloeckle (ex-Ancient Dreams, ex-Satan's Hallow, ex-Tiger Fight, ex-Moros Nyx, ex-Professor Emeritus, ex-Midnight Dice),
Amanda Martillo (ex-Satan's Hallow, ex-Midnight Dice), Travis Scudder (ex-Sept Of Memnon), Jason Geist (ex-Narcotic, ex-Beastlurker)