Grecki zespół założony w 2016 w Atenach. Zadebiutował kilkoma demówkami i singlami, z których wszystkie w nagranych na nowo wersjach znalazły się na czteroutworowym albumie, wydanym w sierpniu 2024 przez kanadyjską wytwórnię Hypaethral Records. Nazwa "föhn" z języka niemieckiego oznaczała suchy i ciepły wiatr wiejący w dół stoku. Stała ona w kontraście do granego przez grupę funeral doomu. Płyta składała się z czterech kilkunastominutowych utworów, z których wszystkie połączono spójną narracją wokół utraty niewinności. W otwierającym Bereft dosłownie po dwóch sekundach wchodził saksofon sopranowy Dimitrisa Panteliasa, któremu towarzyszyły głosy torturowanych, przywołując niespokojne uczucie ledwo powstrzymywanego szaleństwa i niestabilnej samokontroli. Ten chór skazanych dusz krzyczących w czystej panice tylko podkreślał kontrolowany muzyczny chaos, a wszystko działo się w ciągu pierwszej minuty kompozycji. Póżniej numer nabierał klarowniejszych struktur, podczas gdy powtarzalne wyniszczające riffy i perkusja przytłaczały słuchacza. Saksofon pozostawał obecny nawet wtedy, jeszcze bardziej wzmacniając dziwaczny charakter utworu. Charakter kawałka przerywała nagle delikatna gra gitary – przez chwilę kojąca cierpienie, zanim zostawała ponownie przytłoczona growlingiem i (tym razem) saksofonem tenorowym Viktora Karamanisa. A Day After startował od dźwięków dzieci bawiących się na zewnątrz i delikatnego deszczu. Wkrótce nastrojowe klawisze zaciemniały ten krajobraz, wyrażając narastającą utratę naiwności. Przeciągłe uderzenia trwały kilka minut, ustępując miejsca czystej i ponurej interakcji, zanim zespół uderzał ponownie z pełną siłą. Pod koniec anielski chór odrobinę rozrzedzał ołowianą surowość. Również The Weight Of Nothing rozpoczynały ponure klawisze, wzbogacone monotonną gitarą i perkusją. Akordy gitarowe z czasem nabierały melancholijnej melodii, podczas gdy bębny dodawały coraz więcej ciężaru. W końcu Persona dotyczył prostytutki, rozważając nieuchronne pozbawienie niewinności dla zysku. W utworze po raz drugi pojawiał się saksofon tenorowy, tworzący atmosferę salonu, aby dojść do punktu kulminacyjnego, w którym gitara serwowała subtelną melodię obok fortepianu - grającego rzadko, ale niezwykle przejmującoGrowling ustępował ostatecznie rozpaczliwym krzykom aż wszystko nagle zatrzymywało się przy drażniących dźwiękach fortepianu. Föhn zaprezentował swoją własną wizję funeral doomu, pozbawioną uroczystego tragizmu Bell Witch, kojącej pogody The Howling Void czy samobójczego klimatu Nortt. W zamian Grecy potrafili zaciekawić jazzującym brzmieniem saksofonu i talentem do opowiadania ciekawych ponurych historii, potrafiących pobudzić wyobraźnię.

Nikolaos Vlachakis (ex-Shattered Hope, Damon Systema)