Amerykańskie trio powstałe w 1981 w Atlancie. Jedyny album cierpiał na brak odpowiedniego instrumentarium, szczególnie przy muzyce mającej w zamyśle naśladować Rush, Triumph czy nawet Mahogany Rush. Taki błąd poepłnili bowiem szefowie wytwórni Epic, którzy podpisali kontrakt z młoda kapelą i liczyli na jej przebicie się. Płyta starała się połączyć styl debiutu The Rods z dokonaniami Helix i April Wine. Nad dość komercyjnym brzmieniem czuwał producent Chris Tsangarides, w tym samym czasie pracujący z Tygers Of Pan Tang nad ich The Cage. On to postarał się, by połowa utworów nie trwała nawet 3 minut. Rozpoczynający wszystko On The Prowl był typowym hymnem początku lat 80-tych, nadającym się do audycji radiowych, ale już następny Storm Inside My Head cechował bardziej rasowy hard rockowy riff. Zarówno w tym numerze, jak i kolejnym krótkim Running From Yourself solidną grę prezentował Rick Fowler, którego gitara robiła co mogła by wesprzeć niezbyt wyszukany i pozbawiony charyzmy głos Shippa. Niestety, Fortnox obniżali loty w beznamiętnie przelatujących The Beast In Me i Rock And Roll City - typowych wypełniaczach tamtych czasów. Pewne naleciałości trzeciorzędnych kapel NWOBHM przewijały się przez What About Me? i dopiero chwytliwy Lucifer`s Eyes z ciekawym tekstem mógł pretendować do miana hard rockowego przeboju. Co z tego jak zaraz formacja popadała w banał przy Rockin` In America i Another Lady. Nadmierną chęcią dostania się za wszelką cenę na listy przebojów zniechęcał AOR-owy Don`t Scratch The Surface (nadzwyczaj prosta gra Fowlera tym razem), natomiast kończący tę nudną muzyczną podróż Hyperock nieoczekiwanie przyspieszał, nasuwając skojarzenia z The Godz.
Fortnox prawdopodobnie słusznie nie dostali drugiej szansy udowodnienia swojej wartości. Muzycy próbowali jeszcze coś zdziałać pod nazwa Bombay, ale bez efektów. W późniejszych latach Rick Fowler zachorował na Zespół Tourette’a - wrodzone zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się występowaniem licznych tików ruchowych i werbalnych.