Norweska grupa powstała w 2022 w Oslo. Zadebiutowała w styczniu 2023 demówką "Astral Exhalation", nagraną jeszcze bez Hakona Leiry. Album ukazał się wpierw w internecie w lipcu 2025, a w wersji CD wydała go w listopadzie 2025 portugalska wytwórnia Gruesome Records, dorzucając trzy numery z demówki jako bonusy. Ekipa stworzyła przepastną dźwiękową otchłań lekko psychodelicznego funeral doomu. Pięć długich utworów złożyło się na blisko 44 minuty muzyki. At The Precipice To Longinquity oferował gardłowy charkot wokalisty (identyfikującego się jako osoba niebinarna, wskazywać na to miały niby przefarbowano na jasnoniebiesko włosy). Jego głos towarzyszył potężnym gitarom, które posiadały moc uderzającego w ziemię meteorytu na wzór Skepticism czy Disembowelment.. Smutne partie organowe kompletowały ten obraz zadumanej żałoby. Czysty uderzenie w gitarowe struny rozpoczynało An Eternity Of Complete Acquiescence, ale już półtora minuty później na słuchacza spadała nawałnica riffów, dudniąc staromodnymi hipnotycznymi powtórzeniami. Sonstebo zaśpiewał tu na zmianę z perkusistką Miną Halvorsen. Nagła deathmetalowa wrzutka udowadniała, że Norwegowie nie zadowalali się graniem w jednym wąskim schemacie. Tekstowo utwór to szalona wizja obiecanego spokoju, który przeradza się w psychiczny labirynt, gdzie „ambiwalencja manifestuje się w delirium”, co ponownie dobrze oddaje dynamikę muzyki. Dwuminutowy Salvation spełniał funkcję sennego interludium, dający oddech między najcięższymi utworami. Gloombound próbował przy tym wejść w stylistykę niemal post-rockową z czystymi gitarami i poczuciem przebudzenia się z wizji pozbawionej wszelkiej nadziei. Luminary Dissolution to z kolei sięgnięcie po doom/death - riffy były bardziej bezpośrednie, perkusja bardziej obecna, a w wolniejszych momentach gitary popadały w intencjonalną niechlujność na wzór Ahab. Na koniec blisko 16-minutowy Dreaming Delusio, w którym łatka "eksperymentalny blackened doom" naprawdę się sprawdzała. Naturalnie fundamentem wcią był funeral doom (powolne bębny, potężne akordy, żałosne organy), ale wokół niego wirowały zabarwione black metalem gitary i sporadyczne fragmenty recytowane. Te teksty w wykonaniu Sonstebo malowały obraz bezsenności i fragmentu ludzkiej duszy pogrążonego w "iluzjach błogiej przyszłości". Struktura tego kolosa wydawała się jednak nieco dezorientująca, jednak organy odpowiednio podkreślały marzycielski aspekt numeru. Czysty śpiew kontrastował z przewodnim stylem kawałka, ale niezręczność wydawała się zamierzona.

Hakon Leira (Fanatisme)