Amerykańska grupa założona w 1982 w Los Angeles jako Fusion, później przemianowana na Gardian i ostatecznie na Guardian. Na sam początek rozprowadzono 51-minutową demówkę "Voyager" w 1987 oraz (w tym samym roku) zamieszczono dwa nagrania Marching On i Spiritual Warfare) na składance "California Metal", obok utworów Barren Cross, Deliverance, Hero i Neon Cross. Kwartet na debiucie przedstawił mieszankę hair metalu i chrześcijańskiego hard rocka. Jako, że płytę wyprodukował Oz Fox (właśc. Richard Martinez, gitarzysta Stryper), muzyka stylistycznie przypominała właśnie Stryper z elementami Dokken. Najciekawszymi aspektami tej muzyki była niezwykła melodyjność i gitarowe popisy Tony`ego Palaciosa (Kingdom Of Rock, Good Life). Z kolei do najsłabszych aspektów albumu należały słaby wokal Paula Cawley`a (nieudanie próbujący imitować czysty głos Michaela Sweeta w wyższych rejestrach, przykładem był choćby Mystery Man) oraz natarczywe religijne teksty. Przykładowo w Miracle Cawley śpiewał: "So look into space, open your heart and feel, as deep as is wide, the love of Christ is real", a w Saints Battalion: "So join the ranks and you will see Jesus power is supreme". Jednocześnie w odróżnieniu od Whitecross, którego muzycy dawali jasny przekaz i nie kryli się ze swoją wiarą, ekipa Guardian próbowała w wielu miejscach zamaskować odnośniki do Boga, używając "On". W rezultacie powstał album naprawdę dobry - z ambicjami, sporą dozą melodyjności oraz rzetelnym wykonaniem, który jednak osiągnąłby jakościowo znacznie więcej z lepszym frontmanem.
Do tej zmiany musiało po prostu dojść i w 1990 nowym wokalistą został Jamie Rowe (właśc. Earl Wilson Rowe). Nagrany z nim [2] zaczynał się mało wyrafinowanie, gdyż Power Of Love zanadto przypominał Dr.Feelgood Mötley Crüe. Szybszy Send A Message dotyczył ludzi, którzy burzą mury milczenia i nie wstydzą się swojej wiary. Soft-rockowy Time Stands Still niepotrzebnie uderzał w tony Bon-Jovi i znacznie ciekawiej prezentowała się ballada Forever And A Day, akcentująca bezwarunkową miłość dostępną od Boga. Fire And Love to prosty hard rockowy numer, którego największym bogactwem okazywał się chwytliwy refren. Później wrzucono dwa średniej jakości rockery: Time And Time Again oraz Cinderella, które nei zapadały niczym specjalnie w pamięć. Bluesowy początek The Rain dość nieoczekiwanie przechodził w hard rock - tekst stawiał tezę, że życie jest burzą, której można się oprzeć, jeśli tylko było się w stanie przekuć tego typu momenty w nową siłę. Płytę zamykała przyjemna akustyczna ballada Never Say Goodbye, choć raził banalnością tekst o Jezusie stojącym przy człowieku niezależnie od sytuacji życiowej. Krążka warto było wysłuchać choćbyu na wzgląd gry Palaciosa (w stylu Paula Gilberta z Mr.Big) i mocnego wokalu Rowe'a. Dla wielu fanów ekipy był to najlepszy album w całej karierze.
Tymczase grupa nie poszła za ciosem, marnując dwa lata zanim weszła do studia w celu nagrania [3]. Płyta miała nieco mniejsze pokłady enrgii i melodii niż poprzednik, w dodatku skręcał mocno w stronę bluesa, dorzucając nieraz partie sekcji dętej i smyczkowej, akustycznego rocka oraz gospel. To z założenia twórcze zróżnicowane przedsięwzięcie, z jednej strony zdało egzamin - z drugiej jednak nie. Album otwierał obiecujący Dr.Jones & The Kings Of Rhythm - pełen ognia utwór z niesłabnącą hard rockową energią. W Shoeshine Johnny po raz pierwszy pojawiały się instrumenty dęte, które połaczone z nutami bluesa z powodzeniem oddawały esencję rock`n`rolla z domieszką gospel. Long Way Home ukazywał Palaciosa w szczytowej formie, kładąc chwytliwy fundament gitary rytmicznej na melodyjną podstawę. Let It Roll kontynuował sentymentalne tony, a spora rolę odgrywały tutaj chórki, ożywiające sympatyczny refren. Curiosity Killed The Cat był już mniej ciekawy, uderzając w tony Van Halen, choć przewijały się też motywy z własnego One Of A Kind z debiutu. Hard rockowy Sister Wisdom startował gitarowym sprzężeniem, później przywołując płynną melodię, gdy kawałek (inspirowany Księgą Przysłów) nabierał stosownego tempa. Cztery z pozostałych utworów to akustyczne ballady, które tym razem nie porywały, a niektóre z nich wydawały się niczym innym jak wypełniaczami. I Found Love to komercyjny numer zabarwiony organami i soulowymi chórkami, Sweet Mystery odrzucał dziwną sekcją smyczkową w stylu Kansas, do Do You Know What Love Is? wrzucono dwuminutowe instrumentalne wyciszenie, a You & I był pop-rockowym przeciętniakiem. Teksty czerpały inspirację z filmu, który zainspirował basistę Davida Bacha. Przedstawiał on karnawał z przełomu wieków, który miał przerażający i mistyczny wpływ na odwiedzane miasta.
Od tego momentu zaczął się niestety jakościowy zjazd Guardian, gdyż kolejne płyty nie spełniły oczekiwań fanów. Mający oryginalny tyuł Wire & Wood [4] był akustyczny, a [5] ujawniał fascynacje grunge - niektóre utwory zamaskowano jednak niby-rockowymi zagrywkami. Ostatecznym gwoździem do trumny był już w pełni alternatywny [6], a tytułowy Bottle Rocket mógł doprowadzić do nudności żółądkowych każdego fana dobrego hard rocka. [7] wypełniły covery Stryper, a do repertuaru koncertowego [10] wrzucono cover U2 Pride - co właściwie tłumaczyło wszystko, jesli chodzi o ówczesne muzyczne zainteresowania muzyków. W 2001 ukazała się kompilacja wczesnych nagrań z czasów Gardian Voyager And Fusion, kiedy teksty czerpały jeszcze wiele z science-fiction.
Tony Palacios wydał solowy album Epic Tales Of Whoa w 1998. Jamie Rowe śpiewał w hard rockowych AdrianGale (Feel The Fire w 2000, EP-ka Under The Hood w 2001, Reprogram w 2002, Crunch w 2004, koncertówka Live Program w 2005, Suckerpunch w 2013, Defiance w 2013 oraz dwupłytowa składanka Final Piece w 2021) oraz Kalamity Kills (Kalamity Kills w 2023; na gitarze Jamey Perrenot). Wokalista nagrał kilka krążków solowyh: EP-kę The Beautiful w 1999, składankę Peppermint Daisy Music w 200, country-rockowy This Is Home w 2019 (na gitarze Perrenot) orz pop-rockowy Songs For Heaven And Earth w 2014.

David Bach (ex-One By One), Jamie Rowe (ex-Tempest)