Amerykański wokalista i gitarzysta, urodzony jako Samuel Roy Hagar 13 października 1947 w kalifornijskim Monterey. Początkowo chciał pójść śladami ojca, zawodowego boksera Bobby'ego Burnsa, ale w 14 roku życia zainteresował się rock'n'rollem i sięgnął po gitarę. Chłopak przewinął się przez kapele The Fabulous Castiles, The Sammy Hagar Band, The Justice Brothers i Dust Cloud. W 1973 Sammy poznał gitarzystę Ronniego Montrose'a i dołączył do jego grupy Montrose. W 1975 Hagar rozstał się z tą formacją w celu rozpoczęcia kariery solowej. Przy okazji debiutu w studio pojawiło się aż czterech perkusistów: Aynsley Dunbar (ex-Journey), Jim Hodder (ex-Steely Dan), Jerry Shirley (ex-Humble Pie) oraz Dallas Taylor (ex-CSNY). [1] wypełnił mało porywający repertuar rockowy, niby o hard rockowej ekspresji, ale wykonanych bez energii i wiary w siebie. Hagar starał się brzmieć niczym Robert Plant i Steven Tyler (Keep On Rockin', Urban Guerilla), ale nie posiadał jeszcze odpowiedniego warsztatu. Niespecjalnie prezentowały się także dwa covery: Flamingos Fly Van Morrisona i Young Girl Blues Donovana. Na większą uwagę zasługiwał jedynie ostrzejszy Silver Lights - jedyny kawałek odważniejszy, próbujący wyjść poza ustalone konwencje. Płyta słusznie przeszła bez echa i właściwie to samo dokładnie stało się z [2], zwanym również od okładki Czerwonym Albumem. Przynosił on rock w sztampowym amerykańskim wydaniu (Red, Rock & Roll Weekend), w dodatku na krążek trafiły niezgrabne aranżacje rzeczy tak różnych, jak Catch The Wind Donovana, Hungry Paul Revere And The Raiders oraz Free Money Patti Smith. Ten okres twórczości zamykał równie przeciętny [3], nagrany z perkusistą Denny'm Carnassim (dawnym przyjacielem z Montrose). Album był niemal kalką dwóch poprzednich, a kompozycje w rodzaju Turn Up The Music, You Make Me Crazy czy Crack In The World jednym uchem wpadały, a drugim momentalnie wypadały. Na tle bladej reszty wyróżniał się natomiast dynamiczny Reckless - numer prawdziwie ognisty, odegrany z odpowiednim pazurem. Hagar podsumował ten okres koncertówką [4] z sierpnia 1978, na którą trafiła także przeróbka Montrose Bad Motor Scooter.
Sammy twardo nagrywał kolejne krążki, nie zwracając jednak odpowiedniej uwagi na jakość tych krótkich i mało przekonujących numerów. [5] i [6] nieoczekiwanie cieszyły się większą popularnością w Wielkiej Brytanii, niż w USA. Trafiły na te krążki jednak prawdopodobnie dwa najlepsze kawałki w całej karierze Hagara w ogóle. Na [5] znajdował się absolutnie fantastyczny This Planet's On Fire (Burn In Hell) - rozpoczynał go wesoło pędzący riff, na którego tle Sammy naśladował Planta w zwrotkach, ale prawdziwym fajerwerkiem był prosty nośny refren o diabelskim pożądaniu. Kapitalną robotę wykonał tu gitarzysta Gary Pihl, a bas Billa Churcha nadawał w tle niezwykle pulsujący rytm. Z kolei [6] szczycił się In The Night (Entering The Danger Zone), który zupełnie nieoczekiwanie zwalniał do potężnego sabbathowego riffu, który Hagar przerywał dwukrotnie Hagar delikatnym wokalem a capella. Kawałek przechodził w bluesującą solówkę, aby powrócić do motorycznego motywu z początku. We wrześniu 1981 nakładem wytwórni Epic ukazała się płytka z utworem Heavy Metal, stworzonym przez Sammy'ego wraz z Jimem Peterikiem z Survivor do animowanego filmu "Heavy Metal". Numer później zawarto na [7] - pierwszej płycie zrealizowanej dla Geffen. Zasilony nowym bębniarzem Davidem Lauserem, zespół zaproponował materiał gładszy i brzmieniowo wypolerowany w stosunku do albumów poprzednich. Hagar właściwie zrezygnował z hard rockowych zapędów, stawiając na melodyjny aspekt swojej muzyki. Świadczyły o tym przede wszystkim I'll Fall In Love Again, Baby's On Fire, Baby It's You oraz Sweet Hitchhiker. Niezbyt przekonująco wypadł także kończący wszystko cover Piece Of My Heart Ermy Franklin, spopularyzowany potem przez Janis Joplin. Single zdobyły większą popularność i Hagar zdecydował się nagrać niemal kopię tej płyty jako [8], promowany singlami Your Love Is Driving Me Crazy / I Don't Need Love oraz Never Give Up / Fast Times At Ridgemont High. Ten drugi stanowił przeróbkę Amy Heckerling. W nagraniu Remember The Heroes pojawili się ponadto Mike Reno (wokalista Loverboy) oraz Jonathan Caine (pianista Journey).
W marcu 1984 na rynek trafił krążek Hagar Schon Aaronson Shrieve Through The Fire. W skład tego jednorazowego projektu weszli poza Hagarem: gitarzysta Journey, basista Foghat i były perkusista Santana. Utwory zrealizowano na żywo co było dla wokalisty powrotem do grania nieco ostrzejszego i bliższemu dokonaniom Montrose (Top Of The Rock, Valley Of The Kings, Hot And Dirty). Nagrano również cover Procol Harum Whiter Shade Of Pale. Brak komercyjnego sukcesu przesądził o końcu tej efemerycznej grupy. Sammy już w sierpniu 1984 przypomniał o sobie [10], kierujący się niestety w kierunku muzyki jeszcze lżejszej, choć w tej komercji było jeszcze sporo radiowego rocka, jak I Can't Drive 55, Rock Is In My Blood czy przewrotny Dick In The Dirt. Pierwszy z wymienionych kompozycji wyrażała oburzenie ograniczeniem prędkości na amerykańskich autostradach do 55 mil na godzinę (Haggar był miłośnikiem Ferrari). Mniej ciekawie robiło się w balladach typu Two Sides Of Love lub Don't Make Me Wait. Z tego okresu pochodził także utwór The Girl Gets Around, napisany na potrzeby filmu "Footloose" (reż. Herbert Rossi). W 1985 Hagar otrzymał propozycję zastąpienia Davida Lee Rotha w Van Halen, lecz kontrakt z wytwórnią Geffen zobowiązywał go do wydania jeszcze jednej płyty solowej. Będąc już w Van Halen, artysta przystąpił do nagrań, które złożyły się na [11] w 1987. Eddie Van Halen zagrał na basie i wyprodukował całość. Był to zestaw bladych kawałków, z których biły pośpiech i brak zaangażowania. Z Van Halen Hagar nagrał cztery płyty w latach 1986-1995. W 1996 doszło do kilku poważnych zatargów między Hagarem a braćmi Van Halen. Pierwszym było intensywne tournee, podczas gdy Sammy chciał spędzić ten czas ze swoją nowo narodzoną córką. Drugim była wydana (ostatecznie) w październiku 1996 składanka Best Of Van Halen: Volume 1. Sammy był wówczas członkiem zespołu od niemal 11 lat, a na kompilacji połowa numerów pochodziła z czasów z Rothem. Konflikt narastał już podczas nagrywania ścieżki dźwiękowej do filmu "Twister" z Helen Hunt i Billem Paxtonem. Trafił na niego numer Humans Being, który został włączony do składanki. Był też Between Us Two, który Van Halenowie tez chcieli tam dorzucić. Hagar jednak sprzeciwił się temu i w wywiadach mówił: "Nie jesteśmy zespołem od największych przebojów. Nagraliśmy świetne albumy i wyprzedaliśmy koncerty na całym świecie i nie musimy polegać na przeszłości. Spędziliśmy 11 lat próbując pogrzebać przeszłość i uczynić muzykę inną, rozwijającą się i rosnącą". Ostatecznie Hagar opuścił Van Halen w czerwcu 1996.

Frontman wznowił działalność solową, bezprecedensowo i w sposób przekonujący stawiając na hard rock. [12] właśnie zawierał takie ogniste granie (Salvation On Sand Hill ), przyprawione bluesowym odcieniem (On The Other Hand) i dalekie od jakichkolwiek komercyjnych zapędów. Do studia nagrań zawitało wielu znamienitych gości, m.in. Ronnie Montrose (Leaving The Warmth Of The Womb), Slash (Little White Lie), Matt Sorum (Kama), Mickey Hart z Grateful Dead czy Eric Martin z Mr.Big (Who Has The Right? w stylu Bruce'a Springsteena). Reszty dopełniły: funkujący Would You Do It For Free?. Równie udane był również [13] i [14], nagrane z towarzyszeniem własnego zespołu The Waboritas - oba jednoznacznie hard rockowe. W 2002 Hagar stanął na czele supergrupy Planet Us, do której dołaczyli Michael Anthony (Van Halen), Neil Schon z Journey i wszędobylski bębniarz Deen Castronovo. Ekipa nagrał tylko dwa utwory (Peeping Through A Hole oraz Vertigo do filmu "Spiderman" (reż. Sam Raimi), ale twórcy uznali nagrania za zbyt ciężkie i nie zamieścili ich na oficjalnym soundtracku. Planet Us dało kilka sporadycznych koncertów, a w 2004 grupa (już bez Hagara, alez Jeffem Scottem Soto) przekształciła się w Soul Sirkus. [16] dokumentowała koncerty z przełomu 2001 i 2002. Oprócz kawałków ze wszystkich etapów kariery solowej w prawdziwie elektryzujących wersjach, płyta zawierała kompozycje Montrose (Rock Candy) i Van Halen (Why Can't This Be Love, Top Of The World, Dreams). Sammy Hagar stanął też za mikrofonem w southernowo-hard rockowym Chickenfoot (Chickenfoot w 2009, Chickenfoot 3 w 2011 i LV w 2012) oraz Sammy Hagar And The Circle (Space Between w 2019 i Crazy Times w 2022). W tym ostatnim grał z Victorem Johnsonem, Michaelem Anthony'm i bębniarzem Jasonem Bonhamem.
Sammy Hagar poślubił Betsy Berardi w listopadzie 1968, z którą miał dwóch synów. Małżeństwo rozpadło się po 26 latach w 1994. Wokalista poślubił swoją drugą żonę Kari Hagar w listopadzie 1995 i miał z nią dwie córki. Oboje założyli Hagar Family Foundation, która charytatywnie skupiała się na potrzebach głodujących rodzin. Kuzynem Hagara był Ken Tamplin, ale panowie podobno spotkali się tylko raz w życiu.

P niejsze losy muzyk w:

• Gary Pihl - AOR-owy Alliance (Alliance w 1991, Bond Of Union w 1996, Missing Piece w 1999, Destination Known w 2007, Road To Heaven w 2008, Fire And Grace w 2019 i Before Our Eyes w 2025), Boston, AOR-owy All 4 1 (The World's Best Hope w 2017) i hard rockowy The Roads (Simple Man w 2022)
  
• Alan Fitzgerald - Gamma, Alliance i Night Ranger
  
• Denny Carmassi - St.Paradise, Gamma, Heart, .38 Special, Coverdale/Page, Ted Nugent, Whitesnake i David Coverdale
  
• Chuck Ruff zmar po d ugiej chorobie w San Francisco, 14 pa dziernika w wieku 60 lat
  
• Jesse Harms - McAuley Schenker Group
  
• David Lauser - Alliance
  

John Blakeley (ex-The Sandals, ex-Stoneground), Alan Fitzgerald / Bill Church / Denny Carmassi (wszyscy ex-Montrose),
Gary Pihl (ex-Day Blindness), Chuck Ruff (ex-The Edgar Winter Group), Eddie Van Halen / Michael Anthony (obaj Van Halen), Victor Johnson (ex-Total Eclipse)