Walijska grupa założona w 1979 gdzieś na południu tego kraju. W rzeczywistości korzenie Hoggs sięgały wczesnych lat 70-tych, kiedy wokalista Richie Galloni dołączył do kapeli Quest, w którym poznał Myfyra Isaaka, który później miał pewne powiązania z Budgie. Zostały jeszcze one potem wzmocnione, kiedy perkusista Steve Williams dołączył do Quest na jakiś czas, zanim odegrał znaczącą rolę jako bębniarz Papużki. Następnie Galloni wszedł w skład James Hogg Band (nie było w nim żadnego Jamesa Hogga) i zrealizował z tym zespołem trzy single w latach 1972-1973. Formacja rozpadła się pod koniec 1974 roku i zreaktywowała w 1978 w składzie z Gallonim, Harrisem i Lloydem, uzupełnionym przez drugiego gitarzystę Roberta Margertsona i basistę Steve'a Taylora. Wtedy właśnie kwintet postanowił raz na zawsze porzucić szyld James Hogg Band i odrodzić się jako Hoggs, jednocześnie rezygnując z blues-rocka i przerzucając się na heavy-rock. Związek Hoggs ze sceną NWOBHM był raczej dziełem przypadku niż krokiem zamierzonym. Muzycy mieli własne doświadczenia sceniczne od ponad dekady i nie słuchali ówczesnych młodych grup heavymetalowych - to zresztą przełożyło się na jedyny singiel. See It Now zaczynał się od wyeksponowanej funkowej linii basowej, po czym gitary wchodziły w hard rockowe wibracje (podobnie jak uczyniły to inne brytyjskie kapele typu Midas czy Masterstroke. Galloni i koledzy byli zbyt zasłuchani w Humble Pie, wczesnym Fleetwood Mac oraz Rough Diamond, iż nie interesowała ich jakaś tam muzyczna rewolucja. Richie całkiem udanie śpiewał pod Roberta Planta, a utwór jako całość był całkiem zabawny, choć kończył się dość gwałtownie niezgrabnym wyciszeniem w połowie finalnego refrenu. Choć druga strona winyla miała zawierać Time On The Line, niektórzy fani twierdzili, że tak naprawdę tytuł kawałka powinien brzmieć Worst Kind Of Woman. Po latach bowiem okazało się, że kilka osób, które śledziły losy zespołu w latach 70-tych, pamiętało ten utwór z występów na żywo. Trudno wyjaśnić jak doszło do tak dziwacznego błędnie przypisanego utworu, ale wygląda na to, że Hoggs nagrał jakiś kawałek zatytułowany Time On The Line, który nigdy nie ujrzał światła dziennego. Tak czy inaczej, była to łagodna ballada z leniwą instrumentacją i banalnym tekstem o złamanym sercu. Pod koniec numer stawał się bardziej intensywny, a do tego dochodziła energiczna gitarowa solówka. Zapewne kompozycja była dobrze przyjmowana w małych okolicznych pubach, ale na ogólnokrajowy singiel lepiej nadawałby się intensywny ciężki rockowy numer.
Richie Galloni miał potem w wkład w reaktywację Sassafras i był związany z bluesowo-progresywnym Son Of Man.