Francuski projekt kierowany przez gitarzystę Sylvaina Rouviere od 2007. Przez lata muzyk pracował nad albumem, zapraszając kolejnych gości ze światowej czołówki heavy/power na specjalne sesje. Płyta ostatecznie ukazała się z pewnym opóźnieniem z przyczyn technicznych i organizacyjnych. Otwierający Farewell osadzono w najlepszej tradycji brytyjskiego heavy-rockowego grania, a wręcz pasjonująco wypadł Superstition z pogranicza hard rocka i melodyjnego metalu. Znalazło się miejsce dla bogato ozdobionych gitarowo numerów ocierających się o hard`n`heavy, jak Above The Flame z wyśmienitym refrenem czy Resurrection, a także delikatny rockowy Tonight z żeńskim głosem Celii Duval i pastelową aranżacją gitary akustycznej. Sam Rouviere zagrał wspaniale i niczego nie ujmując gościom, czasem można było odnieść wrażenie, że utwory stanowiły tylko pretekst do przedstawienia jego kunsztu. Wokaliści spisali się na medal i to wszyscy, choć większość z nich miała mało czasu na nagrania i nanoszenie poprawek. Byli to m.in. Mike Dimeo (Riot, ex-Masterplan, Ilium, Creation`s End, Riot), Henning Basse (Metalium, Sons Of Seasons), Oliver Hartmann (ex-At Vance) i Amanda Somerville (Kiske/Somerville). Trudno było nie polubić The Sadness w tradycyjnej heavymetalowej konwencji z nieubłaganym dążeniem do super nośnego refrenu czy Alone In The Dark z nowoczesnym podejściem do stylistyki Deep Purple z lat 70-tych. Dobrą robotę na klawiszach wykonał Oliver Palotai (Kamelot, Sons Of Seasons), zwłaszcza w zbudowanym z co najmniej trzech metalowych stylów Dark Room. Nieco słabiej prezentował się zbudowany na anglosaskich fundamentach Cold In The Night, ale średni refren w dużym stopniu równoważyły solowe zagrywki gitarowe i basu. Tego specjalnego ubarwienia zabrakło niestety w podobnym stylowo I`m Living In My Death. Całość zamykał udany cover Queen Bohemian Rhapsody. Pod względem kompozycyjnym zdarzały się na tym albumie słabsze momenty, jednak całość stanowiła szlachetny stop francuskiego stylu wykonania instrumentalnego (m.in. trzech muzyków Heavenly: Olivier Lapauze, Charley Corbiaux i Matthieu Plana), niemiecko-skandynawsko-amerykańskiej potęgi wokali i dominującej brytyjskiej filozofii melodii.