Szwedzka grupa powstała w 2006 w Göteborgu. Zadebiutowała demówką "Night Avengers" w 2005, EP-ką Heart of Tokyo w 2006 z głupawą okładką i w końcu EP-ką Rock`n`Roll Disaster w 2008. Pierwszy krążek ukazał się w styczniu 2011 nakładem Rambo Music. Katanę można było określić jako pokłosie zjawiska na wzór napędzanej medialne popularności Steelwing. Stylistycznie album obracał się w stylistyce wczesnych lat 80-tych, ale całość wsparto nowoczesnym brzmieniem. Wśród wpływów przodował Iron Maiden z okresu Powerslave i nawet głos Bernspinga brzmiał na wzór młodego Dickinsona, zaś liczba zapożyczeń riffów i motywów od Anglików była przeogromna. Szwedzi umiejętnie zastosowali chórki i chwytliwe refreny, wpadające w zmetalizowany pop-rock, co próbowano skryć pod mocnym brzmieniem gitar. Najlepiej wypadły Heart Of Tokyo z festynowym melodyjnym heavy oraz charakteryzującym się pomysłowym riffem Rebel Ride. Gorzej wypadł klasyczny heavy metal w postaci nadmiernie uwspółcześnionego Asia In Sight, czasem trafiały się koszmarki w stylu Neverending World. Płyta ciekawa, choć by podrabiać Iron Maiden trzeba umieć niż grać lepiej niż poprawnie. Nie każdy potrafi również wchodzić na pole epickie i pod tym względem nudnawo prezentował się Quest For Hades. Oby w przyszłości wokalista nabrał własnej tożsamości, a gitarzyści podszkolili się technicznie. A tak powstał raczej kolejny produkt masowy, przeznaczony dla mało wymagającej młodzieży zainteresowanej klasycznymi odmianami metalu.
Na [2] nie uczyniono zbytniego postepu, choć pod względem gitarowym było nieco lepiej. Po raz kolejny nie przekonywał wokalista Johan Bernsping - rozkrzyczany i często wysoko śpiewający, ale o ograniczonym zasięgu głosu. Reaper był dynamicznym kawałkiem powermetalowym w tradycji amerykańskiej, a Wrath Of The Emerald Witch zawierał sensownie umocowane elementy neoklasyczne w energicznej oprawie. Najlepszym numerem był bezsprzecznie przebojowy The Samourai Return, a powrót do maidenowego grania stanowił epicko-rycerski Khubilai Khan. Kolejne numery niestety sprawiały wrażenie kopiowanie Harrisa i spółki - jedynie In The Land Of The Sun zmontowano zgrabniej z kilku zasadniczych wątków po łagodnej części wstępnej. Heavymetalowy City On The Edge Of Forever wzmocniono w refrenie chórkami i tu nawet wokalista spisał się nadspodziewanie dobrze. Płytę zamykał zdecydowanie maidenowski The Wisdoms Of Emond`s Field z sympatycznym nostalgicznym fragmentem środkowym. Katana podjęła sie bardzo trudnego zadania nagrania krążka w tradycji Piece Of Mind. W samej stylistyce kwintet czuł się nieźle, ale większość kompozycji (zwłaszcza krótszych) była bliźniaczo podobna do siebie. Kilka pomysłów bardzo dobrych przemykało niezauważenie i poza dwoma pierwszymi utworami powstał kolejny wtórny produkt masowy w starannej oprawie brzmieniowej, choć mniej przerysowanej niż na debiucie.