Angielska grupa powstała w 1968 w Londynie. Mick Clarke i Bill Thorndycraft grali razem w bluesowej kapelce The Loop. Po jednym z występów, który totalnie im nie wyszedł, siedzieli w pubie kiedy któryś z klientów baru uruchomił szafę grającą. Przez salę popłynęły dźwięki kołyszącego się bluesa Howlin` Wolfa Killing Floor i chłopaki wiedzieli już jak będzie sięnazywać ich nowy zespół. Organistę i basistę pozyskali dając ogłoszenie w "Melody Maker”. Stuart McDonald i Lou Martin okazali się uzdolnionymi muzykami, a skład uzupełnił perkusista Bazz Smith (kumpel Billa). Kwintet szlifował repertuar, którego bazą wyjściową były chicagowskie standardy bluesowe podparte własnymi pomysłami o rockowym zabarwieniu. Wielogodzinne próby odbywano w rodzinnym domu Clarke`a w Circle Gardens w południowym Londynie, czyniąc przy tym wiele hałasu czym doprowadzali sąsiadów do szału. Killing Floor zadebiutował jesienią 1968 w londyńskim klubie "Middle Earth" u boku zespołu Captain Beefheart. Dopisało im szczęścia, bowiem tego dnia przebywał tam John Edward, prezenter Wonderful Radio London, którego zachwyciła niesamowita żywiołowość i energia grupy. Z miejsca zaproponował wszelką pomoc stając się wkrótce managerem. To on załatwił kolejne występy w wielu prestiżowych klubach i salach stolicy. Muzycy najlepiej czuli się w "Blues Loft" w High Wycombe, choć największym echem odbił się ich koncert w legendarnym klubie Marquee z The Nice i Yes, do którego dość niespodziewanie przyłączył się Robert Plant.
Na początku 1969 kwintet wszedł do Pye Recording Studios, by zarejestrować materiał na dużą płytę. Wedle Clarke`a, płyta zawierała "wiele błędów", ale miała też surową energię i młodzieńczy entuzjazm. Niektóre utwory musiano skrócić niemal o połowę, bo były zbyt długie. Krążek płonął rozżarzonymi jak węgiel emocjami ciężkiego bluesa. Całość otwierał żywiołowy cover Williego Dixona You Need Love - tutaj zatytułowany Woman You Need Love. To ta sama kompozycja, którą Led Zeppelin wykorzystał w Whole Lotta Love, "zapominając" przy tym podać prawdziwego autora. To jedyny cover, a pozostałe jedenaście utworów inspirowało się amerykańskim bluesem z domieszką heavy- rocka. Thorndycraft ze swym szorstkim stylem wokalnym i głęboko osadzonym głosem podobnym do Alvine Lee czarował grą na harmonijce ustnej. Clarke wycinał niezłe solówki gitarowe, zaś szalejący na organach Lou Martin nadawał muzyce więcej faktur. Na uwagę zasługiwały: ciężki blues/rockowy Nobody By My Side, solidnie kołyszące boogie Come Home Baby, mayallowy Keep On Waking czy żarliwy People Change Your Mind na zakończenie. Płyta otrzymała znakomite recenzje i doskonale sprzedawała się także po drugiej stronie Atlantyku. Po koncertach z Ten Years After, Jethro Tull, Chicken Shack i The Herd z Peterem Framptonem oraz wspólnym tournee po Wielkiej Brytanii z teksańskim bluesmanem Freddiem Kingiem, wzrosło grono wielbicieli grupy. Niestety boom na bluesa mijał bezpowrotnie, a wymagająca publiczność oczekiwała nowej muzyki, która eksplodowała w różnych kierunkach z nieprawdopodobną mocą. W roku debiutu Led Zeppelin, już nie sposób było przebić się z takim materiałem. Rozumieli to główni przedstawiciele nurtu, którzy postanowili iść w innym kierunku: John Mayall przerzucił się na granie akustyczne o jazzowym zabarwieniu (The Turning Point), Eric Clapton stworzył eklektyczny Blind Faith, a Peter Green ze swoim Fleetwood Mac nagrał w dużej mierze folkowy Then Play On.
[2] wypełnił zatem bardziej zróżnicowany materiał, przede wszystkim ukierunkowany w stronę heavy-rocka z kilkoma psychodelicznymi wypadami, choć od bluesowych korzeni muzycy całkiem się nie odcięli – słychać to szczególnie w Where Nobody Ever Goes, Milkman czy Lost Alone. W tytułowym Out Of Uranus i Acid Bean wykorzystano gitarowe riffy, które mógłby nosić w swoim notatniku Jeff Beck. Ukłon w stronę psychodelicznego rocka zastosowano w Son Of Wet oraz tęsknym hippisowskim Soon There Will Be Everything, wzbogaconym frapującym brzmieniem melotronu i fantastyczną partią skrzypiec, na których gościnnie zagrał Paul Spencer Mac. Ognisty Call For The Politicians jawił się jako proto-punkowy numer, który potrafi wypluć membrany z głośników (wydany na singlu stał się hitem w Niemczech). W rozpędzonym ciężkim rock`n`rollu Sun Keeps Shining zawarto przejście o jazzującym charakterze, przypominające eksperymenty Ten Years After. Po raz kolejny warto było pochwalić szorstki wokal Thorndycrafta i jego czarującą grę na harmonijce. Jednak głównymi aktorami tej płyty okazali się Bas Smith (intensywne bębny) oraz Stuart MacDonald, którego basowe pochody mogły naprawdę się podobać. Na okładkę trafiła grafika autorstwa Petera Haywarda, oryginalnie powstała dla innego zespołu, który ostatecznie zrezygnował z usług grafika. Prowokacyjne rysunki ze środka winyla sprawiły, że w niektórych sklepach płytę ocenzurowano, wkładając ją w szarą kopertę. Mick Clarke stwierdził, że okładka nijak miała się do muzyki z albumu, ale była zdecydowanie ciekawsza od tej "portretowej" z debiutu. Album okazał się typowym dzieckiem swoich czasów - eklektycznym materiałem czerpiącym z tego co najlepsze było w ówczesnym rocku i heavy-bluesie - z dobrym, ale nie porywającym efektem.
Roszady personalne doprowadziły do załamania się kariery Killing Floor. Przez grupę przewinęli się m.in. wokalista Ray Owen (ex-Juicy Lucy), basista Mick Hawksworth (ex-Andromeda) czy perkusista Rod de’Ath. Pod koniec 1971 Rory Gallagher zaprosił Lou Martina i Roda de’Atha do współpracy przyczyniając się tym samym do rozpadu zespołu. Później formacja powróciła w XXI wieku, ale ta muzyka nie zainteresowała nikogo. Mick Clarke okazał się w późniejszych latach płodnym artystą. Od 1984 nagrał serię krążków solowych lub pod szyldem Mick Clarke Band. Wraz z Lou Martinem nagrał w 1997 płytę Happy Home, a w 2019 z Thorndycraftem Blues Consultants. Clarke i McDonald utworzyli również kapelę Salt (EP-ka All Wired Up And Nowhere to Go w 1978). Lou Martin zmarł 17 sierpnia 2012 w wieku 63 lat.