Angielska grupa powstała w 1980 w Londynie jako Tempest Ride. Z początku pogrywała głównie po lokalnych klubach, a w tym samym 1980 bębniarz Lee Burrows został technicznym na brytyjskiej trasie Praying Mantis i Iron Maiden.Ekipa występowała wówczas w składzie: Burrows, Nick John, Steve Jones, drugi gitarzysta Barrie Flemming i basista Steve Christiansen. W 1983 tych dwóch ostatnich wyrzucono i po dołaczeniu Dennisa O'Leary'ego zmieniono nazwę na Lyadrive. W 1982 nagranie Another Time, Another Place ukazało się na składance "The Bridge Album". Będący z pewnością owocem zafascynowań UFO, numer zebrał dobre recenzje i był promowany przez Neala Kay'a podczas jego audycji "Soundhouse Rock Nights". Jesienią 1982 kwartet wyruszył na północ Anglii, aby nagrać utwór na składankę Ebony Records "Metal Warriors". Obok nagrań Shy i Sortilége, to właśnie We've Got The Rock był jednym z najlepszych utworów na kompilacji. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Bridge Records wydając swój singiel. Mocno podrasowane klawiszami w stylu Saracen Anytime i White Dress nie zrobiły specjalnej furory, choc promowano je na małym tournee z Blind Fury i Tilt. Promocyjna kopia singla spotkała się z ostrożnym zainteresowaniem szefów CBS, a dyrektor A&R Muff Winwood namawiał chłopaków do londyńskiego występu. Jednak Dennis O'Leary odszedł w przeddzień występu, co poważnie wstrząsnęło morale pozostałych i minęło blisko sześć miesięcy, zanim znów zagrali z nowym materiałem. W międzyczasie Lyadrive podpisał kontrakt z londyńską wytwórnią Loose Music/Brickyard Records na wydanie swojego pierwszego albumu. Pierwszym singlem był 12-calowy winyl z judasowym Young Lover (przemianowanym na Give Me Wings i z dodanymi wpływami You're In Love Ratt), Here Comes The Night oraz nową wersją uwielbianego przez Ebony We've Got The Rock. Ekipa nagrywała w studiach Tin Pan Alley przy Denmark Street w Londynie, a te nagrania znalazły się jako trzy bonusy na składankowym [2]. Pod koniec 1984 wydanie singla ponownie opóźniało się z powodu problemów finansowych firmy, a basista Lee Reddings przeszedł do Bronz, co spowodowało zawieszenie tournee. Wiosną 1985 formacja z nowym basistą ruszył na ogólnokrajową trasę jako support Pretty Wykked i amerykańskiego Meanstreak. Trasa okazała się katastrofą, z odwołanymi koncertami i brakiem wsparcia wytwórni, co pogłębiało się wraz z całkowitym upadkiem tej firmy fonograficznej, podczas gdy Lyadrive promował wciąż niewydany singiel. Ostatecznie zespół rozpadł się latem 1985, w dużej mierze z niewykorzystanym potencjałem, a możliwe występy przed Spider i Di'Anno, przepadły.
Grupa schodziła się jeszcze w 1999 czy na wystepu podczas festiwalu "British Steel" w 2009. Wydane w przyszłości składanki ukazywały zalążek niezłego heavy metalu, który nigdy nie zdołał oficjalnie wykiełkować. Brave Young Man dla przykładu udowadniał, że grupa potrafiła komponować utwory, które sięgały znacznie głębiej niż przeciętny metalowy kawałek. W utworze słychać wpływy wczesnego Rush i słyszalne wpływy rocka progresywnego. Specyficzna zmiana tempa, kiedy rozpoczynała się gitarowa solówka, brzmiała niezwykle przyjemnie. Największymi atutami Spinning The Wheel okazały się autentyczność i pewnego rodzaju ekskluzywność w refrenie. Ogólnie to właśnie te składanki reprezentowały prawdziwe oblicze Lyadrive, które nigdy nie zostało docenione w czasie zmierzchu potęgi NWOBHM.
Dyskografię uzupełniają dwa bootlegi: koncertowy "One Night In London" z 2009 oraz "Way Out West" z 2010 (zawierający nagrania koncertowe z 1984, 1999 i 2008).