Fińska grupa założona w 2013 w Kotka. Wydana w sierpniu 2014 demówka "Sliptrick Records" pozwoliła na podpisanie kontraktu z amerykańsk0-łotewską wytwórnią Sliptrick Records. Był to klimatyczny doom/death w stylu Insomnium, który jednak na dwóch pierwszych płytach nie miał odpowiedniej siły przebicia. Na lepsze zmieniło się po przejściu do Napalm Records i wydaniu [3], a depresyjny Fata Morgana od razu uświadamiał, że ta opowieść o upadku i próbie odrodzenia na stacji polarnej nie będzie należała do przyjemnych. W Sacrificial jeszcze lepiej zaakcentowano melancholię, która przebijała przez wciągający mrok. Płytę ciężko było jednoznacznie zaszufladkować - obok bowiem doomowych riffów (wpływy Paradise Lost i Anathemy) i growlingu Mäntymay, Finowie skorzystali z wielu trików charakterystycznych dla post-metalu (jak brak wyraźnego podziału na zwrotki i refreny czy fascynacje Harakiri For The Sky). Kompozycje wzbogacały również gitara akustyczna (Glow From The Edge), syntezatorowe melodie (Fata Morgana) czy w końcu zaśpiewy Lindsay Schoolcraft (ex-Cradle of Filth). Finalnie każdy z muzyków dorzucał coś od siebie, aby płyta brzmiała jak najbliżej ich wspólnej wizji. Nikt nie kreował się na lidera czy wysuwać do przodu swoich partii - nawet wokalista wiedział, kiedy można dać się ponieść emocjom, a kiedy należało pozwolić przemawiać samym nutom.
[4] przenosił z kolei słuchacza rozległą i wiecznie białą przestrzeń. Album porywał nostalgicznymi melodiami, a Diseased rozpoczynał opowieść w narracyjnym stylu . Gorzkie riffy i agresywny wokal tworzyły dramatyczną scenę, podczas gdy wokół panowała nieprzenikniona ciemność. Monumentalny riff w środku utworu dodawał przytłaczające wrażenie, czyniąc z kompozycji jedną z najlepszych na płycie. Wpływy Insomnium powracały w Light Reveals Our Wounds oraz Fear Travels Fast, głównie w sferze stworzonego klimatu i motywów przewodnich. Uwagę zwracał White Cradle, niemal wprost nawiązujący do The Cold White Light rodaków z Sentenced, z niepokojącymi pejzażami dźwiękowymi, soczystymi solówkami i dłuższą partią czystego wokalu o gotycko-metalowym akcencie. The Hanging Blade stawiał na mix progresywno-doomowego brzmienia z minimalistyczną ambientową sekcją. Punktem kulminacyjnym albumu niewątpliwie był Sirens z gościnnym udziałem Aarona Stainthorpe'a z My Dying Bride. Numer zaczyna się intrygująco nieśmiało i niemal onirycznie, następnie głos narratora wprowadzał w historię, która pozostawała monotonna na swój fascynujący sposób. Stopniowo głos przechodził w melodyjny i delikatny styl śpiewania, który w połączeniu z hipnotyzującym instrumentarium tworzył niezwykłe poczucie melancholii. Jednak zanim słuchacz całkowicie zanurzał się w tym emocjonalnym ciężarze, wchodził Jaakko Mäntymaa z brutalnym wokalem, nadając kompozycji dramatyczny zwrot. Zespół kapitalnie żonglował tu delikatnymi i agresywnymi stylami, tworząc potężne i niezapomniane doświadczenie. Nowy kierunek był absolutnym sukcesem i ta fuzja melodyjnego death metalu i doom/blacku, otulona nastrojowym ambientowym brzmieniem, dążyła do przekroczenia wszelkich oczekiwań i zapewnienia intensywnych doznań. Ekipa oferowała ostatecznie atrakcyjny wachlarz lekkich melodii i miażdżących wybuchów, zarazem pełnych piękna i brutalności.
[5] rozpoczynał się wraz z Thank You For The Dance i przejmującym kościelnym śpiewem, który przechodził w smutne nucenie, by następnie eksplodować potężną falą melodyjnych riffów i gardłowych wokali. Rat In The Wall, od pierwszej minuty emanował klimatem gotyckiego rocka lat 80-tych XX wieku i za dużo było tu elementów The Cure. Na szczęście połączenie surowego i czystego wokalu było idealnie wyważone i doskonale oddaje smutek jaki ta muzyka naprawdę niosła. Divided udowadniał, że grupa nie zapomniała jak intrygująco łączyć doom metal z melodyjnym deathem - dziwić mógł za to wrzaskliwy wokal w stylu black metalu, za którym stały jednak nadzwyczaj chwytliwe riffy i lodowate klawisze (by przejść w folkowo-akustyczną sekcję). Again Into The Night wdzierał się następnie drzwiami i oknami z wibracjami, które sprawiały uczucie pływania w zimnym jeziorze w smolistej ciemności nocy. Cały krążek podążał za kompromisem pomiędzy ostrością, a bardziej czystymi sekcjami, które idealnie się uzupełniały. Produkcja była znakomita: riffy nie zagłuszały Mäntymy, z kolei jego wokal nie spychał w cień syntezatorów Koivisto. Surowość nie stanowiła wady brzmienia, które było emocjonalne i odpowiednio ciężkie do wzniosłych melodii.

Jaakko Mäntymaa (ex-ID: Exorcist), Aapo Koivisto (Omnium Gatherum), Niko Lindman (Omnivortex)