Amerykańska grupa założona w 2011 w Murfreesboro (Tennessee) przez małżeństwo Low. Zapewne oboje byli trudni we współpracy, gdyż każdy album nagrał (poza nimi) zuepłenie inny skład. Nazwa z francuskiego oznaczała "loch". Z początku Oubliette był kwartetem, ale już wówczas grał melodyjny black metal poprzetykany z jednej strony melancholijnym akustycznym mrokiem (na myśl przychodziły Agalloch lub October Falls ), a z drugiej death/doomem spod znaku fińskiego Insomnium. Otwierający debiut Whispers drżał pod ciężarem grzmiących blastów, z mocnym wokalem Emily unoszącym się wysoko, ambientowymi motywami i oraz tremolo. Utwór osiadał w skocznym death/doom później i przechodził w The Fog ze swoją mglistą atmosferą, a intrygująca melodia przypominała blackową wersję wspomnianego Insomnium. Withering Dreams w płynny sposób zmieniał się z dostojnej ballady w stylu Alcest w agresywny , vchoć jednocześnie melodyjny doom/death. Nieźle wypadł tutaj wokalista Egan O'Rourke z Daylight Dies, gościnnie śpiewając z Emily Low niezwykle harmonijnie. W Howls Of Death sporo było dla miłośników Opeth ery Damnation i te jaśniejsze momenty przebijały się przez ogólny mrok, zanim kompozycja ciemniała, pędząc w stronę mroźnego zakończenia. Sopran Emily zwracał uwagę w A Beautiful Suicide, ujmująco uzupełniając płynące melodie tremolo i wnosząc eteryczną grację do tego ponurego lamentu. Jednym z najszybszych kawałków był Creatures Of The Endless Slumber i tutaj od razu nasuwały się skojarzenia z Storm Of The Light`s Bane szwedzkiego Dissection. Krążek zamykał ponad ośmiominutowy Palingenesis, ambitnie lawirujący między miażdżącą agresją a żałobną elegancją, aby ostatecznie osiągnąć apogeum w serii ciętych riffów w stylu Enslaved.
Cztery lata póxniej formacja powróciła na [2] w składzie sześciosobowym i aż czterema nowymi muzykami. Jesienny wiatr w A Pale Innocence zapowiadał zło czające się w cieniach lasu i ta obietnicę w pełni spełniano w The Curse. Doświadczony już Mike Low prowadził dwójkę nowych gitarzystów w stopniowalnej emocjonującej ewolucji, opierając struktury na kalejdoskopie riffów. Grając na trzy gitary, zespół mógł sobie pozwolić na głebię brzmienia, a techniczność walczyła z atmosferycznym akcentem. Bardzo udany występ Emily Low zgłębiał dodatkowo labirynt tych dźwięków, a jej głosowi towarzyszyły zarówno skrzypiec i fortepianu (Emptiness, otwarcie The Raven`s Lullaby). Pewne odniesienia do twórzości Agalloch zawarto w Elegy i tutaj klimat grał zbyt dużą rolę, porzucając jakby zrównoważone podejście w stosunku do melodii.
Kolejne sześć lat milczenia i na [3] ostał się z dawnego składu (oprócz małżeństwa) tylko Andrew Wampler. Minęło sporo czasu jak świat słyszał Oubliette po raz ostatni, więc nie dziwiło, że grupa nie traciła czasu i przechodziła od razu do rzeczy w ponurym agallochowym intro Primordial Echo. Po 45 sekund kompozycja eksplodowała wibrującym życiem, na tle elektryzujących riffów, umiejętnie wspieranymi serią zwinnych linii basowych i potężnych wzorów perkusyjnych. Donośne dźwięki i techniczne zwroty akcji w With Death`s Shadow dowodziły, że choć ekipa mogła grać blackmetalowo kiedy chciała, to dysponowała również o wiele szerszą paletą melodyjnych barw i harmonijnych odcieni. Ostatecznie kawałek osiągał status majestatycznej apoteozy, a ??wszelkie kontrowersje dotyczące statusu gatunkowego zespołu stawały się czysto akademickie. Tremolo napędzające Consumed By The Void umiejętnie napędzano blastami, w których przewijały się zarówno melodyjny black, jak i melodyjny death metal. Wir potrójnych ataków gitarowych tworzył rozkoszną lekkość, przeplataną dudniącą sekcją rytmiczną i wokalem Emily, który ustawiono zdecydowanie za nisko w mixie. Kosmiczne syntezatory wzbogacały i tak już przestrzenny pejzaż dźwiękowy, wnosząc wystarczająco dużo spokojnych emocji do ogólnej furii utworów. Album kondensował odpowiednią wściekłość w niespełna 39 minut, dbając o odpowiedni balans między agresją a melodią.
Vincent Jackson Jones dołącyzł jako śpiewający basista do symfoniczno-deathmetalowego Wizardthrone (Hypercube Necrodimensions w 2021). Todd Harris grał w post-blackowym Mortal Thrall (A Path To Fire w 2022).

Mike Low (ex-Enfold Darkness, Inferi), Vincent Jackson Jones (Aether Realm), Todd Harris (ex-Battle Path),
Andrew Wampler (ex-Ophiuchus), Greg Vance (ex-Ominous Conception, ex-Enfold Darkness), Chris Austin (ex-Mortius), Spencer Moore (ex-Animality, ex-Ire & Uprise, ex-Inferi)