Amerykańska grupa powstała w 1969 w San Francisco. Wzorowała się na power trio z tamtego okresu jak Cream czy Jimi Hendrix Experience. Album robił mieszane wrażenie, gdyż obok sugestywnych heavy-rockowych numerów w rodzaju My Eyes Are Getting Heavy (z krótką solówką perkusyjną pod koniec), ekipa schodziła do lżejszego grania na granicy heavy/bluesa z psychodelicznymi wibracjami. W rezultacie płyta nie satysfakcjonowała jako całość - ponadto utwory były w większości krótkie i poza wspomnianym killerem, nie przekraczały 3 minut 20 sekund. Przy odrobinie więcej pracy, kompozycje mogłyby przybrać znacznie ciekawsze formy - w rezultacie były mało treściwe. Tak jakby tej trójce młodych zdolnych muzyków zabrakło kreatywnej iskry. Ostatecznie na płytę trafiły: rutynowy blues (Dynaflow), zdynamizowany blues-rock (Ain't Feeling Too Bad), echa twórczości The Allman Brothers (Silver Ghost), wpływy pierwszego krążka Led Zeppelin (Skid Row Runner), zafascynowanie Ten years After (Lucanna) czy złowieszcze nawiązania do If 6 Was 9 Hendrixa (How Can You Win). Na koniec fortepianowy Take Me With You When You Go udowadniał spokojniejszym klimatem, że członkowie Parish Hall nie za bardzo wiedzieli na jakim stylu powinni się skupić. Uznanie należało się natomiast Wagnerowi za zmienianie brzmienie gitary kilkakrotnie w obrębie utworu, a studyjne dogrywki sprawiały czasem wrażenie kilku partii gitarowych jednocześnie. Albumowi niezłe brzmienie nadał Ray Shanklin, specjalista od serii rhythm`n`bluesowych singli.
Oryginalne winyle płyty pojawiały się od czasu do czasu na internetowych aukcjach po ok. 140 dolarów.