Turecka grupa założona w 1987 w Istanbule. Dwa pierwsze krążki wydane wyłącznie w ojczyźnie i na kasetach przez długi czas stanowiły rarytasy dla fanów (w Japonii wydał je Nuclear Blast). O ile debiut zawierał niezłą (jak na tamten rejon świata) dawkę thrash metalu, to już [2] obracał się bardziej w sferach heavy-doomowych. Na [3] Pentagram objawił się światu zachodniemu, jako formacja grająca w amerykańskim stylu, nie zapominająca jednak o wpływach kulturowych ze Środkowego Wschodu, emanujących przede wszystkim z orientalnych wstawek. W muzyce kapeli słychać było wpływy Candlemass, Queensryche, a nawet Megadeth. Wyróżniały się: tytułowy Anatolia, 1000 In The Eastland oraz ostrzejszy One The Run. Udany kolportaż płyty ułatwił muzykom podpisanie kontraktu z Noise Records. Poza Turcją zespół używał nazwy Mezarkabul, co oznaczało "akceptację grobu". Pozostałe albumy wypełnił heavy/doom z elementami folkowymi, wcale nie taki trudny do przełknięcia jakby się mogło wydawać.
Kolejna dekada nie była już at tak udana. Braku nowych nagrań studyjnych nie mógł zrekompensować udany koncertowy [7], a odejście w 2010 wieloletniego wokalisty i siły napędowej grupy Murata Ilkana dało nawet powody do spekulacji na temat końca działalności tego zasłużonego zespołu. Tymczasem Pentragram pozyskali nowego frontmana Gökalpa Ergena i w 2012 zaprezentowali nowy krążek [8]. Był to materiał inny niż poprzednie, pozbawiony cech monumentalizmu epickiego heavy/power/doom i z wyraźnie ograniczonym pierwiastkiem narodowym w samej muzyce. Zdecydowanie przeważał konwencjonalny heavy/power i wpływu na to nie miały nawet tureckojęzyczne teksty. Ergen okazał się śpiewakiem o głosie pełnym ciepła, a gdy trzeba i kontrolowanej agresji. Elastyczność jego wokalu podkreślał po części nowocześnie drapieżny, po części romantyczny Beyond Insanity. Z kolei surowy i zakorzeniony w power/thrashu Wasteland miał najwięcej wspólnego z nagraniami z pierwszych lat XXI wieku tej grupy. Dominował melancholijny zadumany heavy/power (It`s Dawn Again, Now And Nevermore). Próbę przywrócenia elementu muzyki ludowej wrzucono w zawoalowanej formie w mrocznym i wzniosłym Sand. Doskonale zaaranżowano delikatnie rozpoczynający się Apokalips z godnym odnotowania emocjonalnym wokalem, nabierającym potem mocy w umiarkowanym tempie i umiejętnie ponownie wyciszanym. Pewna porcja gotyckiego rocka w Gecmisin Yuku oraz Uzakta ukazywała inną twarz zespołu. Muzycy technicznie zagrali na wysokim poziomie, pozyskując przy okazji wyjątkowo utalentowanego wokalistę. Zestaw udanych kompozycji w głównym nurcie heavy/power sprawiał wrażenie przemyślanych i dopracowanych w szczegółach. Zabrakło patetycznej epickości i rozmachu z dawnych płyt, ale nadal to był dobry metal naznaczony turecką kulturą.