Angielska grupa powstała w 1974 w Liverpoolu. Dave Mylett został organistą z przypadku, gdyż swoją przygodę z muzyką zaczynał od gry na flecie, przerzucając się w szkole średniej na gitarę. Któregoś dnia sąsiad wystawił przed dom używany adapter z małymi głośnikami i kilkoma płytami - od tego się zaczęło. Kilka miesięcy później David miał już kolekcję swoich płyt, a gdy do Liverpoolu zjeżdżały Black Sabbath, Deep Purple, Hawkwind i Pink Floyd, nie odpuścił żadnego koncertu. Na początku 1972 Dave dołączył do kapelki Fairytale (przemianowanej potem na Uncle Harry) grającego covery Hendrixa, Gallaghera, Cream i Wishbone Ash. Okazało się, że inny gitarzysta John Cross był znacznie lepszy, w rezultacie czego Mylett kupił organy i nauczył się na nich grać. Latem 1974 w jednym z lokalnych pubów przypadkowo spotkał Owena McCanna - jego grupa The Lads Of Pinnacle od jakiegoś czasu poszukiwała klawiszowca. Chłopaki przypadli sobie do gustu, a Mylett okazał się pomocny przy tworzeniu nowych numerów - z czterech które przyniósł na pierwszą próbę, trzy znalazły się później na płycie. Nagrania odbyły się w małym skromnie urządzonym studio Abbout Sound w Chester. Sesja trwała dwa dni, a trzeciego dnia zmixowano wszystko w cztery godziny. Pośpiech był duży, więc utwory zostały nagrane bez dogrywek. Pod skróconą nazwą Pinnacle, krążek trafił do sklepów pod koniec tego samego roku w liczbie zaledwie tysiąca sztuk. Ciekawą okładkę zaprojektował fotograf Ken Travers, będący także autorem wszystkich zdjęć zespołu. Błędna pisownia tytułu (zgubiono jedno "s”) wynikła z winy drukarni. Wytwórnia przymknęła na to oko nie chcąc wstrzymywać wydania płyty. Niektóre późniejsze reedycje poprawiły ten błąd. Twarz na zdjęciu w snajperskim celowniku należała do miejscowego włóczęgi (znanego pod ksywą Plinky Plink), którego muzycy spotkali podczas sesji zdjęciowej. Za pozowanie do zdjęcia Travers zapłacił mu 10 funtów.
Niespełna 40-minutowy jedyny krążek był dobrym dziełem heavy-rockowym, wchodzącym często na teren psychodelicznego space rocka w stylu intensywniej zagranego Hawkwind. Osiem kompozycji cechowało się zastosowaniem licznych efektów wah-wah i rzemieślniczymi akordami organów Mooga. Assassin opowiadał o płatnym zabójcy, który przed egzekucją upajał się strachem swojej ofiary - numer tworzyła ciężka mroczna muzyka, a Paul Thomas popisał się długą gitarową solówką. W nasuwającym skojarzenia z Deep Purple ery Roda Evansa Time Slips By więcej miejsca pozostawiono organom, natomiast Cyborg korzystał subtelnie z surowości Black Sabbath. Astral Traveller snuł opowieść o Władcy Czasu, podróżującym przez kontinuum czasu i przestrzeni i doświadczającym wszystkiego co wszechświat miał do zaoferowania, zaprzyjaźniając się przy okazji z innymi istotami nie mającymi ludzkiej postaci. Space rockowa podróż była raczej przerażająca niż depresyjna. Jammowy fragment przypominał nieco Wicked Lady, był też ciężar Sir Lord Baltimore, majestat Sea Shanties High Tide i naturalnie kosmiczne wizje Hawkwind. W The Chase Mylett nakładał kolejne warstwy organów na proste w sumie efekty, podczas gdy reszta chłopaków grała w tle utrzymując rytmiczną podstawę. Thumbscrew wydawał się z początku konwencjonalną piosenką z powtarzalnymi motywami, ale Paul Thomas dał się ponieść swojej intuicji i zagrał dziwny riff w odwrotnej kolejności. Definicją heavy-rocka w wyonaniu Pinnacle był The Ripper, który jawił się na tle reszty płyty nadzwyczaj ciężko, a Thomas popisywał się kaskadami fantastycznych solówek. Album złowieszczym motywem zamykał Bad Omen, a organy Davida ponownie odgrywały główną rolę, malując beznadziejną szarość na tle pasaży tremolo, z tekstami o niesłabnącej obsesji i nieodwzajemnionej miłości. Jedyne obiekcje pojawiało się wobec głosu McCanna, czasami fałszującego i generalnie śpiewającego "dziwacznie".
Pinnacle nie przetrwał długo i jak wiele podobnych kapel z tego okresu odszedł w zapomnienie. W 1994 angielska wytwórnia Kissin Spell wydała płytę na CD jako "Cyborg Assassin" z czterema dodatkowymi nagraniami z próby zespołu z 1975 (mizernej jakości). Krążek był zresztą wielokrotnie bootlegowany na winylu i CD - po raz pierwszy w USA przez piracką wytwórnię Zen w 1989 z białym (nie czerwonym tytułem), w Niemczech w 1990 nakładem Little Wing Of Refugees z alternatywną okładką przedstawiającą egzekucyjną ścianę podziurawioną kulami i osuwającą się po niej krwawiącą ręką, a w Korei Południowej nawet dwukrotnie (Si-Wan Records w 1995 i Nices w 1996).