Szwedzka grupa powstała w 1971 w Sztokholmie. Nazwa oznaczała "Zespół z jajami". Jedyny album był znakomity, stając gdzieś w pół drogi między Uriah Heep a Black Sabbath z dodatkiem fletu. Cztery utwory wykonano w rodzimym języku, a trzy po angielsku. Rasowy heavy-rock z progresywnymi podtekstami trzymał się ram anglosaskich. Trzeba zaznaczyć, że Rag I Ryggen nie naśladowali ślepo swoich idoli Uriah Heep - owszem, choćby w You Know It Ain`t Easy niemal skopiowano główną zagrywkę z Gypsy (ale też Child In Time Deep Purple), ale generalnie było to raczej trzymanie się stylu, który wcześniej ekipa Boxa/Hensley`a stworzyła. Poza tym w zespole występowało dwóch gitarzystów, a ich popisy momentami przypominały Wishbone Ash - Jan Aggemyr i Björn Nyström korzystali jednak z akordów sfuzzowanych). W dodatku klawiszowiec Christer Sjöborg oprócz organów korzystał również z syntezatorów Mooga i melotronu. Mocniejsze były także niż u Heep zapędy do bardziej progresywnych form, jak to miało miejsce w Spangaforsens Brus czy Sanningsserum. Świetnie prezentował się Jan Banan - śmiech na początku sugerować mógl muzyczny żart, ale to soczyste granie nwiązywało do klasyków heavy-rocka wczesnych lat 70-tych jak to tylko możliwe (unisono dwóch gitar na tle delikatnego Hammonda w tle). Jonas Warnerbring starał się jak mógł być drugim Davidem Byronem, ale nie przeszkadzało to w ostatecznym odsłuchu - przeciwnie, ten głos stanowił jeden z największych walorów płyty (Det Kan Väl Inte Vara Farligt, Naked Man). Wnikliwi fani potrafili także uchwycić wpływy włoskich ekip progresywnego rocka w rodzaju Alphataurus czy Il Balletto Di Bronzo.
W 1976 Warnerbring i Sandberg odeszli, zastąpieni przez wokalistę Bo Lantza i bębniarza Jonasa Edgrena. Ten skład jednakże nie przetrwał długo i Rag I Ryggen rozpadł się jeszcze w tym samym roku. Jonas Warnerbring wydał w 1983 solowy krążek Jonas Warnerbring, potem dołączył jeszcze do Spray (Spray w 1981) oraz Can-Can (singiel Playing Girls / Swedish Eyes także w 1981). Album Rag I Ryggen wznowiła w wersji remasterowanej na CD wytwórnia Transubstans Records i to wydanie zawierało trzy (podłej jakości) koncertowe nagrania z lat 1975-76 - w tym niepublikowany wcześniej Land Over The Rainbow.