Niemiecka formacja powstała w 1977 w Monachium. Zadebiutowała kasetą "Just Imagination" w 1981. Muzykom sprzyjało szczęście, gdyż już na początku kariery podpisali kontrakt z wytwórnią Roadrunner Records. Dwie pierwsze płyty niebezpiecznie balansowały na granicy komercyjnego hard`n`heavy i niemal popowych refrenów. W dodatku istniała ogromna różnica między potężnie brzmiącymi gitarami i perkusją, a kiepsko nagłośnionymi wokalem i basem. Nie było to granie zbytnio skomplikowane ani w sferze aranżacji ani tekstów (wystarczyło posłuchać hymnu ku czci masturbacji Dirty Boys). Najlepszą płytą w dyskografii formacji wydawał się [3], mogący spodobać się fanom Warlock i Mad Max. Wypełniło go granie dobre, ale jednocześnie wtórne i odarte z jakichkolwiek elementów zaskoczenia. Z drugiej strony umiejętność tworzenia prostych przebojowych przeznaczonych dla szerokiej rzeszy fanów dała efekt w postaci krążka przynoszącego wiele zabawy. Sporo wątpliwości można było mieć do duetu Haslinger-Allgayer - ich riffy i solówki brzmiały oklepanie, mało porywająco i czasami wręcz monotonnie (otwierający Breakout). Nowy wokalista Schüler okazał się lepszym śpiewakiem aniżeli poprzednik i w jego głosie w końcu pojawiła się pasja. Ociężały Take The Chance nasuwał skojarzenia z wczesnym Accept, formę szybszych petard przybierały First Shot i Don`t Try To Mess Around With Me. Upust rockowej naturze muzycy dawali w ciepłym przeboju Rockets czy też Boys Gets Drunk - ukłonem w stronę AC/DC. Radosny rock`n`roll wypadł podejrzanie w Missy Lilly i ostatecznie największą uwagę przykuwały truemetalowe kawałki w średnim tempie, jak Heavy & Loud, Ready To Rock lub Come On. Może zabrakło oryginalności i porywających hitów, ale warto było dać Railway szansę. Późniejsze nagrania nie rozsławiły zespołu, który pozostał rarytasem sceny lokalnej.
Dyskografię uzupełniała składanka Finally Back: The Very Best Of 20 Years z 2009. Hermann Janowitz zmarł 29 września 1988 na raka.