Australijski zespół powstały w 1999 w Adelajdzie. Zadebiutował dwiema demówkami: "Demo 2000" oraz "Morbid Gladiator" w 2002. Wydany własnym sumptem album łączył doom Candlemass z epickim podejściem Cirith Ungol. Wokalnie część utworów sadowiła się w epickim heavy/doom, część w epickim death/doom. Jim Petkoff wykonywał swoje partie głosem czystym niczym Messiah Marcolin, natomiast za harsh odpowiadał Matt Spencer (nasuwając skojarzenia z Gregiem Chandlerem z Esoteric). Na wskutek defektów produkcyjnych, krążek ucierpiał pod względem brzmienia - głównie w warstwie perkusji. Ta dziwna muzyka nie znalazła w Australii wielu fanów i grupa zamilkła na wiele lat, rozprowadzając jedynie demówkę "Return Of The Metal Martyrs" w 2007. Nieoczekiwanie po latach Raven Black Night powrócili wyśmienitym [2], świetnie wpasowującym się w katalog wytwórni Metal Blade. Wpływy Cirith Ungol i Candlemass nadal emanowały z tej muzyki, pojawiły się za to elementy twórczości Omen, Warlord i Manilla Road. W idealnych proporcjach podano mix epickiego heavy, klasycznego heavy i dynamicznego speedu. Przewijały się ciekawostki w postaci prog-metalowych wtrętów w Angel With A Broken Wing oraz growlingu w tytułowym Barbarian Winter. Chris Kokiousis odpowiadał za ostre sheltonowe wokale, a Jim Petkoff pozostał przy swoim zawodzeniu a la Messiah. Ocenę całości obniżała jedynie przeciętna przeróbka Changes Black Sabbath.
Chris Kokiousis grał w blackmetalowym Agatus (Dawn Of Martyrdom w 1996, EP-ka Rite Of Metamorphosis w 1997, The Weaving Fates w 2002, EP-ka Night Mares w 2011, EP-ka Gilgamesh w 2012 i The Eternalist w 2016) oraz epicko-heavymetalowym Alpha Centauri (EP-ka Return Of The Herakleids w 2019). Jim Petkoff dołączył do progresywno-rockowo-metalowego The Loving Tongue (Shadows Of Innocence w 2009 i Temple Of Love w 2012).