Szkocki zespół powstały w 2009 w Edynburgu. Muzycy długo, ale konsekwentnie dążyli do wydania swojej pierwszej płyty. Po kilku EP-kach w końcu uzyskali kontrakt płytowy z niemiecką wytwórnią Rafchild Records. Runemaster na [4] zagrał epicki heavy z elementami viking metalu. Wiele było cech wspólnych z irlandzkim Primordial pod względem umiarkowanych i dostojnych temp. Pewne korelacje zachodziły również w konstrukcjach utworów, rozpoczynających się od długich wstępów, także akustycznych i semi-ambientowych (Mannaz, Inscription In Metal). Kiedy ekipa się rozkręcąła, to gitarowa maszyna wspierana przez grzmiącą sekcję rytmiczną robiła spore wrażenie. Tak było w Hagalaz i Pyres Of Heathen Kings. Guv jako wokalista bardzo dobry, a jego ostrzejsze bitewno-leśne partie nigdy nie raziły prostacką brutalnością. Moc i ciężar dobrano w tych kompozycjach znakomicie, może poza ostatnim Ascendant Lunar Runes, odegrany lżej i to nie do końca trafne rozwiązanie. Odrobina więcej siły, a utwór zabrzmiałby bardziej przekonująco. Dwa razy Runemaster odchodził od stylu Primordial, pokazując się jako zespół uniwersalnie epicko-heavymetalowy. Niejako pod włoski Doomsword krążek się zaczynał w niezwykle dostojnym i pełnym heroicznej elegancji Raven Lord z przytłaczającą mroczną atmosferą. Ponad poziom ogólny albumu wyrastał Helm Of Awe, roztaczający magię polatującego ku niebu heroicznego grania pod debiut Old Season. Tą kompozycję prowadziły wyborne ozdobniki gitarowe i wyborny refren, zresztą szybką część instrumentalną zagrano z powermetalową energią. Także The Hidden Force wyróżniał się melodią o dużym ładunku ekspresji i dramatyzmu. Galopujący masywny Rider Of The Nine z odgłosami średniowiecznej bitwy pod koniec trzymał wysoki poziom płyty. Runemaster okazał się formacją niezwykle zgraną i to się czuło od pierwszej do ostatniej sekundy. W opcji masteringu znakomicie dobrano brzmienie - mocne, ale bez brutalności.

Keith Blaikie (Dog Tired)